van Hechtel tot Kathmandu

TERUG THUIS

2010-04-25T17:00:00.010+02:00

Laatste week is nog heel stresserend geweest. Jef bleef maar ziek: diarree,overgeven en koorts. En daarom hebben we er een dokter bijgehaald,Dr. Rishie. Hij kreeg medicatie maar kon die niet binnen houden en daarom stelde dokter voor om naar het ziekenhuis te gaan, Blue Cross. We kregen wel een deluxe kamer,wat dat ook mag betekenen. Eten, drinken en medicatie is er niet,daar moet de familie voor zorgen. Maar de verpleegsters deden hun best, en naar Jef zijn mening soms iets te goed...Gedurende de nacht werden we wakker gehouden door een oude man die een kamer verder zo wat lag te sterven. Leuk is anders. Om 7u30 kwam Dr. Rishie terug maar zag dat het niet goed was. Jef maakte nog koorts en moest tot 's avonds blijven. Gelukkig kregen we wat bezoek, Rob,Ludo, Dré en Karsang en de rest van onze reisgroep. Uiteindelijk zijn we om 21u terug naar het hotel gegaan. Maar de volgende dag konden we al weer terug gaan want Jef bleef overgeven en had een nieuw shot nodig. Een halsstarrig beestje is in zijn darmen gekropen en zorgt voor al dat ongemak en moet bestreden worden. Veel rusten en de nodige medicatie.

En dan het nieuws over de aswolk in Europa. Maandagavond vertrok de rest van de groep na uitgebreid afscheid naar de vlieghaven. Wij bleven sowieso een paar dagen langer. Maar na enkele uren stonden ze daar terug met hun valies, vlucht naar Doa kon niet doorgaan omdat het daar al vol zat met gestrandde reizigers. Hun gezicht sprak boekdelen. Ik hoopte dat dit ons niet zou overkomen. De dagen daarna hebben we ons overal geïnformeerd maar niemand kon ons een duidelijk antwoord geven. Zelfs Dré die woensdagavond vertrok wist tot op het laatste moment niet of hij al dan niet zou vertrekken. Maar toen die niet meer terug kwam, waren we iets meer gerust. Uiteindelijk hebben we donderdagnamiddag 2u30 vlieger naar Dehli genomen. Daar moesten we 10u in transitzone zitten,wat helemaal niet fijn is want er valt niks te beleven. 3u voor vertrek zouden ze ons komen halen maar dat gebeurde niet, ook niet na een half uur, een uur...Op den duur verloor ik mijn geduld en zocht iemand die ons kon helpen maar tevergeefs. Er liepen heel veel mensen met een badge op hun borst rond maar als je ze aansprak, hoorden ze het in Keulen donderen. Om 2u kregen we het echt wel op ons heupen, om 2u40 zou ons vliegtuig opstijgen. Al de mensen die naar Brussel zouden vliegen zijn dan bij elkaar gaan staan en samen hebben we wat druk gezet op iemand van de vliegmaatschappij 'Jet-airways'. We kregen sterk het vermoeden dat we aan het lijntje gehouden werden en dat ons ticket al lang dubbel en dik doorverkocht zou zijn want we hoorden allerlei verhalen over een zwart circuit dat ontstaan was. Om 2u15 kwam er een man met de 'boarding' passen naar ons toegelopen en toen moest het heel snel gaan. Dan moesten we nog 55x gescant en gecontroleerd worden met als gevolg dat onze vlieger een uur later is vertrokken. Je kunt niet geloven hoe blij ik was toen ik uiteindelijk op mijn zetel plaats nam. Niet dat ik zo graag naar huis wilde gaan maar als je er op ingesteld bent...en ik wilde geen uur langer in die transit-zone zitten. Maar we hebben in vergelijking met veel andere mensen heel veel geluk gehad want het is echt geen pretje om ongewild ergens vast te zitten en niet naar huis te kunnen.

Ontvangst door mijn familie was hartverwarmend. En vrienden hebben ons in de watjes gelegd,waarvoor heel veel dank!!!
Ondertussen zijn de valiezen uitgepakt,stof uit ons neus gehaald en nemen we stilletjes aan de draad terug op. Er rest ons alleen maar heel veel herinneringen en een heleboel indrukken die ons nog lang zullen achtervolgen. We zijn heel dankbaar dat we deze kans gekregen hebben want je leert er zoveel van en wordt er toch een beetje een ander mens van. We weten dat we echt niet alleen op deze aardbol zijn en dat wij zeker niet het middelpunt van de wereld zijn. Het overgrote deel van onze medemens worstelt om iedere dag in zijn basisbehoeften te voorzien en dat laat je echt niet onberoerd. Verder koesteren we de mooie momenten en al de mooie dingen die we gezien hebben. Hopelijk kunnen we er nog heel lang op teren.

Als definitief slot willen we iedereen bedanken voor de fijne reacties en aanmoedigingen. We gaan het missen...

Woensdag 14 april:Pokhara-Kathmandu, 200 km

2010-04-17T08:56:00.008+02:00

Laatste rit!!! We worden extra verwend met een prachtig groen berglandschap,rijden ganse dag langs kronkelende rivier. Wegdek is wel slecht,veel kuilen en asfalt die kapot is en van die heel gevaarlijke geulen in de weg,vooral gevaarlijk omdat we constant van spoor moeten wisselen.Tegenliggers gaan niks opzij, dus moeten wij voortdurend het beste stuk op de weg opzoeken. Onderweg enkele bussen en vrachtwagens op hun zij zien liggen, waarbij 3 doden. Dan brengen wij het er heel goed van af. Het is zo druk op deze weg en totaal geen discipline, iedereen rijdt maar wat aan,ook heel vermoeiend.
Bovendien is het vandaag NIEUWJAAR in Nepal en vandaar die drukte. 3x nieuwjaar op nog geen 4 maanden tijd. Gisterenavond was het goed te merken, veel volk ging uit en veel muziek en life-bandjes.
Dré en Karsang zijn ons eergisteren tegemoet gekomen met de bus en gaan vandaag ook terug met de bus naar Kathmandu. Heb met hen te doen als je die bussen bekijkt. Ze worden propvol gestopt en geen airco en er wordt heel veel overgegeven,gewoon raampje open en hoofd buiten.
UITEINDELIJK KOMEN WE OM 14u30 NA MEER DAN 13.000km AAN IN KATHMANDU!!! Het zit er op, we hebben het gehaald. Alleen Ludo had vandaag weer wat pech. Hij reed als laatste en kreeg kapotte band. De pluggen hielpen niet en heeft zelf binnenband gestoken en kwam bijgevolg ook later aan. Dat verdient een biertje op terras! We hebben vanavond afgesproken met Paul Truyens, de Hechtelse fietser. En hij ziet er heel goed,gezond en ontspannen uit. We gaan met z'n allen gezellig eten en verhalen genoeg voor de eerstkomende dagen.

Donderdag 15 april

Om 4u30 opgestaan om een mountain-flight te maken over Himalaya wat uiteraard adembenemend is. Hier staan idd heel wat schoonheden bij elkaar.
Om 11u rijden we naar de vlieghaven om onze motor klaar te maken om te verschepen. Er komt heel wat bij kijken:stuur,spiegels en scherm moeten er af en voorwiel er uit. We krijgen weinig of geen informatie,weten niet precies wat het ons allemaal gaat kosten om de volle koffers mee te sturen. Dan komt de drugsbrigade ons ook nog wat lastig vallen nadat alles gepakt was, koffers worden terug leeggemaakt. Jef schiet serieus uit zijn sloef wat geholpen heeft want na ons wordt niemand meer gecontroleerd. Het is 16u30 als de eerste moto op frame aan de vork gestoken wordt.

Vrijdag 16 april

Vanaf nu zijn we nog enkele dagen vrij. We maken een weekprogramma op met Karsang. We bezoeken Koninklijk Paleis,veel tempels, lijkenverbranding,koninklijke steden, nog wat dorpjes...

Zo,dit is het einde van ons reisverhaal. Hopelijk is het een beetje boeiend geweest. Wij hebben er in ieder geval van genoten, met zijn goede en minder goede momenten. Het is een reis die we nooit zullen vergeten, met zoveel indrukken.
Zelf ben ik heel fier dat ik het als duozitter gedaan heb. Maar alle eer aan Jef, die ons km na km veilig naar onze eindbestemming gebracht heeft.
'Niet het einddoel is het belangrijkste, wel de weg er naar toe...'

Dag 44-45

2010-04-13T17:54:00.002+02:00

Maandag 12 april: Bhairawa- Pokhara, 175 km
Vannacht ben ik heel ziek geworden, hele tijd overgeven en diarree, zeker van de hitte. Ben bijna de ganse nacht aan pot blijven zitten. Hotel was helemaal niet hygiënisch en ondertussen kon ik alle kamerdiertjes bestuderen. Geen verluchting (35°) en drinkbaar water,zag het even niet zitten.
’s Morgens met koorts in vertrokken. Eerste keer dat ik de rit totaal niet zag zitten maar de mannen bij mij trokken mij verder. Is het ook nog juist een kronkelende bergrit met veel bobbels in de weg. Als het nodig was stopten we. Een keer voelde ik me zo slap dat ik mij gewoon op de koude vloer voor een winkeltje liet vallen. Onmiddellijk werd mij een matje,een dekentje en kussen aangereikt. Ik maakte onmiddellijk de vgl. met wat als er thuis een Nepalees op de stoep zou liggen! Uiteindelijk ben ik er geraakt en was ik superblij.
En toen we de toeristische stad Pokhara binnen reden,wachtte ons een grote verrassing. Ik zag onze Hechtelse vriend Dré Goven langs de weg. Hij wilde ons verrassen maar we waren hem net voor. Hij is 5 weken geleden naar Bangladesh vertrokken en komt ons nu in Nepal tegemoet,samen met Nepalese vriend Karsang. Dit is echt leuk! We zijn nog niet helemaal op ons eindpunt maar merk al enige euforie in de groep. Iedereen lacht en is ontspannen. Voor deze eerste avond met Dré en Karsang moet ik passen maar hopelijk morgen beter.
Dinsdag 13 april: Vrije dag Pokhara
Niet te geloven maar Jef maakt met Jan en ludo nog een rit naar een bergdorpje, in de hoop een goed zicht te hebben op de besneeuwde bergtoppen zoals de Annapurna. 15 jaar geleden is hij tot aan het basiskamp getrokken. Vanmorgen zijn we ook al om 6u30 op het dak van het hotel gaan kijken. Kans is nu heel klein omdat het heel mistig is rond deze tijd,binnen een maand beginnen de moessonregens. Ik voel me weer beter en trek er alleen op uit,dat is altijd fijn omdat de mensen je dan vlugger aanspreken,zo drink ik even wat thee met sympathieke verkoper. ‘s Namiddags boottochtje op Fewa-meer naar Hindu-tempeltje op eilandje. Verder is Pokhara niets anders dan winkeltjes,cafeetjes,hotels en veel trekkers van over heel de wereld.
Fotootjes volgen nog een keer

Dag 42-43

2010-04-11T17:12:00.005+02:00

Eerst wilt Jef iedereen bedanken voor de fijne verjaardagswensen,natuurlijk is dat fijn!
Gisteren zaten we in een National Wildlife Park,heel mooie omgeving, totaal afgesloten van de bewoonde wereld. Natuur in Nepal is echt mooi,vergelijkbaar met Cuba weg maar soms ook met Afrika, heel anders dan de voorgaande landen,meer jungle. Wat opvalt is het scherpe licht,2 zonnebrillen nodig. En bloedheet,ook 's nachts koelt het niet af. En dan zie je al die mensen werken op het veld,echt geen makkie (sorry voor mijn verhollandsing maar dat heb je na al die weken). En mooie vrouwen!!!Als er iets gemeenschappelijks is in al de landen, dan is dit het wel. Hoe arm ze ook zijn, ze zijn zo fier en maken zich met heel weinig mooi. Bij een beek gestopt en dan zie je hoe de vrouwen, terwijl hun kinderen samen met de waterbuffels stoeien in het water, hun meterslange sari wassen en ook zichzelf. En terwijl hun kleren drogen, doen ze ook nog vlug de afwas. Ja,het kan verschillen!
Jef is ziek aangekomen, waarschijnlijk van de zure yoghurt vanmorgen. Hij valt dan werkelijk als een blok om voor de rest van de dag. Ik wandel naar een olifantenkamp,net etenstijd,mooi om zien, vooral de baby's. Er zitten hier rond de 40 wilde olifanten en als de wijfjes drachtig zijn, komen ze er op af en verdwijnen weer. Ze kunnen agressief zijn, vorig jaar werd er nog iemand gedood.

Vanmorgen had een deel van de groep een jeepsafari besteld. Ze stonden om 5u klaar met fotoapparaat. Maar ze hadden niet gerekend op lange Nederlanders want ze kwamen aan met een klein autootje,op Nepali formaat. Zelfs gebukt zouden ze nog niks kunnen zien. Grote teleurstelling.
320 km rijden bij 40° is echt geen lachertje maar we houden de moed er in. Het scheelt gelukkig dat de mensen zo tof zijn want daar word je zelf ook vrolijk van en vergeet je de vervelende dingen. We rijden vandaag nog eens met ons tweetjes.
Vanavond weer een hoogtepunt. We zijn naar de geboorteplaats van Lord BUDHA geweest in Lambini, een waar pelgrimsoord,domein van 2,5km. Jammer dat we niet meer tijd hebben want het is echt de moeite. Sfeer is er uiteraard heel spiritueel en er zijn kloosters met monniken uit heel de wereld. Blij dat ik er was!

Dag 41: Nainital-Mahendrenegar (Nepal), 120 km

2010-04-09T19:00:00.006+02:00

We verlaten stilletjes aan India. Weet niet of het voor goed is! Gemengde gevoelens. Het roept zo veel vragen en ongemakkelijke gevoelens op. De kloof tussen arm en rijk is zo groot en zal alleen maar goter worden. Ik maak me zorgen over hun toekomst. Stel dat iedere Indiër, en daar hebben ze terecht recht op, binnenkort ook 2 auto's,een computer,een lap-top en nog een GSM enz.wilt,dan loopt het slecht af met onze aardkloot.
Normaal zou het een vlotte rit worden maar we spelen Sjef onderweg kwijt. We zagen hem acher ons pijlsnel uit de bocht vliegen,een andere weg in. We hoopten dat hij snel zou merken dat hij alleen aan het rijden was maar hij had niks door en bleef maar rijden en rijden. En wij maar wachten. Na een uurtje beslissen we om hem achter te laten en wonder bij wonder komen we hem net voor de grens terug tegen.
De grens tussen India en Nepal is een klucht. Er staan een paar open barakken,een stal met eeen ventilator tegen het strooien plafond. De ambtenaren komen niet van hun stoel,waarschijnlijk veel te heet. Het gaat er losjes aan toe. Er wordt zelfs nog gezongen voor Jef want die is jarig vandaag (48)!!! Het duurt minder dan 2u.
In het hotel ontmoeten we de anderen na enkele dagen. Er is van alles gebeurd. Leentje ligt nog erg ziek in het vorig hotel, Jan VDW heeft een heel avontuur in Dehli beleefd. Hij was al zijn papieren aan de Indiase grens verloren en sindsdien druk bezig geweest om alles te vernieuwen,wat ondertussen in orde is. Rob is op een capeau van een auto terecht gekomen maar ook niets ergs en andere Jan sukkelt nog met kapotte band. Gisteren is een vrachtwagen ook in ons gat gereden. Gelukkig zat er een pak bagage tussen maar het zelfgemaakte rekje van onze vriend Kluut, heeft een deuk gekregen. We zaten vast maar volgens de 4 mannen die in de kabine zaten, was er niks aan de hand.
Deze namiddag in het dorpje rondgelopen. Nepal is nog armer maar de mensen zijn terug vriendelijk en lachen weer,een tijdje geleden...Veel bedelaartjes en ook weer oneindig veel winkeltjes met allemaal dezelfde spulletjes waar je je bij afvraagt wie ze ooit koopt. En koeien, veel koeien. Omdat het te heet is, blijft het bij een korte wandeling.

Dag 33-40

2010-04-08T16:06:00.007+02:00

Dag 33 - 1 april: Lahore-Amritsar (India), 80 km

Vanmorgen zijn enkele leden van Masood’s motorclub ons komen uithalen om samen naar de grens de rijden. Zij rijden op enduro’s,makkelijker in de bergen. De televisie is er ook weer. We verzamelen nog vlug wat geld bijeen voor SOS Kinderdorpen.
En dan is het eindelijk zo ver,ik zie van ver de Indiase grens. Een echt kippevelmoment voor mij, heb hier al zo lang van gedroomd! Grensovergang gaat vlot (3,5u) en we zetten ons klok nog een half uur vooruit (3,5u later met thuis). Het gaat er heel relaxt aan toe, we zijn ondertussen goed aangepast aan het tempo van hier,alles op zijn tijd en ons vooral niet opwinden.
Vanavond een geweldig spektakel aan de grens (Wagah) meegemaakt. Wat een vertoning! Zowel aan Pakistaanse als aan Indiase grens is een tribune gemaakt en die zit stampvol. We schatten meer dan 5000 man. Al sinds 1948 heeft deze plechtige ceremonie dagelijks voor zonsondergang plaats. Hier worden extra grote soldaten voor geselecteerd en getraind. Ze dragen een prachtig kostuum. Als opwarming dansen kinderen op keiharde muziek op straat. Enkele soldaten houden het volk zeer kort,iedereen moet gaan zitten of rechtstaan op hun bevel. Dan beginnen soldaten aan weerszijde plechtig naar mekaar toe te marcheren met armen en benen hoog in de lucht. Ze stampen keihard op de grond en trekken een hatelijk gezicht. Ondertussen wordt het volk opgejut en wordt er luid geroepen. Uiteindelijk wordt de poort tussen beide landen gesloten en worden de vlaggen neergehaald en stijlvol opgevouwen. Morgen weer hetzelfde ritueel. Het is een nationale trots en veel Indiërs willen dit éénmaal meemaken. Het is ook echt de moeite waard! Er is nog iemand heeeel blij. Het pakske voor Ludo is aangekomen.

DAG 34 – 2 april: Vrije dag Amritsar

Jef en Ludo staan vroeg op om aan de vering te maken,het lukt hen goed. Dag van Ludo kan niet meer stuk. Die van mij is jammer genoeg niet goed begonnen. Vannacht diarree gekregen. We bezoeken de GOUDEN TEMPEL,heiligdom van de Sikhs met zijn 1000kg goud. We zitten nog steeds in PUNJAB. Heb wel sympathie voor hun geloof,mengelmoes van Islam en Hindoeïsme omdat ze heel open staan naar andere godsdiensten en dat merk je ook in hun tempel. Je wordt uitgenodigd om mee te eten en bent vrij om te staan en te doen wat je wilt. Er zijn maar 2 regels,iedereen loopt op blote voeten op het hete marmer en je draagt een sjaaltje op je hoofd. Je mag je ook wassen in de poel rond te tempel maar daar passen we voor.
Amritsar is hondsdruk en wat me vooral ergert is het getoet van alles wat rijdt. Ook al is er niet direct een reden,er moet getoet worden. Je wordt er ’s morgens wakker van.

Dag 35 – 3 april: Amritsar-Shimla,300 Km

Ganse avond en nacht koorts gehad,niet gemakkelijk maar we moeten verder,ook met diarree. We rijden door de bergen maar worden voortdurend opgehouden door vrachtwagens die op en neer moeten. De weg is kapot gereden en veel te smal. Telkens er een vrachtwagen ons richting uit komt,moeten we van de weg maar dat is niet simpel. Asfalt is een stuk hoger en dan kom je in zand terecht,een heel gesukkel. Ons gezicht is roetzwart van de uitlaatgassen. Heb deze dag niet bewust beleefd. ’s Avonds weer een heel gedoe om in ons hotel te geraken (20u30). De steden zitten gewoon eivol,het schiet niet op. Ganse dag in aparte groepjes gereden maar komen mekaar toevallig tegen in de stad. We nemen een taxi om de weg te wijzen,25 km!om een idee te geven hoe groot hier een stad is. Pit is er even uit in de groep. Vermoeidheid slaat toe.

Dag 36 – 4 april: Shimla-Mussoori, 320 km

Met 5 trekken we er op uit in de bergen,kleine witte weg. In het begin was alles mooi en fijn,behalve de zeer slechte wegen. We komen maar toe minder mensen en auto’s tegen. Op den duur weten we niet waar we zitten en hoe ver het nog is. Ik merk ook dat mijn water op is. Over eten praat ik nog niet,de laatste weken is het moeilijk om onderweg goed eten te vinden,alleen kraampjes met cola,chips en koekjes. We eten al een tijdje maar 2x/dag of zelfs niet als je met diarree zit. We rijden aan een gemiddelde van 30km/u,het schiet niet op. Uitzicht is adembenemend van op 3000m,kronkelende rivier in diepe ravijn met groene rijstterrassen tegen de hellingen. Omdat het al laat in de namiddag is,besluiten we maar een onderkomen te zoeken voor de nacht. Zelfs dat kan niet. We zijn in militair domein gesukkeld en daar mogen geen vreemdelingen rijden in het donker en zeker niet slapen. Iedereen raadt ons aan om er zo vlug mogelijk uit te rijden want anders worden we gearresteerd. Klinkt erg militaristisch! Warme kleren worden aangetrokken,slaan wat water in en vertrekken. Eventjes verder worden we tegen gehouden door wat militairen die heel vervelend beginnen te doen. Ze willen onze reispas en visa. We hadden volgens hen moeten weten dat we hier niet mogen komen,onder aan weg stonden borden. ‘Niet gezien!’ Aan ene kant herhalen ze dat we voor het donker uit het domein moeten zijn maar aan de andere kant houden ze ons veel te lang op. Uiteindelijk rijden we nog 60km in het pikdonker door de bergen,ik kijk maar niet te veel opzij want ik weet dat de afgrond heel diep is. Met de sterren aan de hemel en onze goede verlichting lukt het wel. Samen maakt sterk. Om 21u30 komen we vuil en afgemat in hotel aan. Eten en slapen. Van Pasen hebben we niks gemerkt…

DAG 37 – 5 april: VRIJE DAG Mussoorie

Normaal zou de route via grote steden naar Agra gaan voor een bezoek aan Taj Mahal. Maar ons groepje van 5 (Ludo,Jos,Sjef en wij) past hier voor. We zien het niet meer zitten om ons in het drukke verkeer van India te mengen. Als er 1 miljard Indiërs zijn,dan hebben wij er al een groot deel van gezien en hoe graag we dit wereldwonder ook willen zien, op dit moment kiezen we voor wat meer rust en stilte. We blijven vandaag in dit bergdorp en rijden morgen op ons gemak door de bergen naar Nepal waar we vrijdag terug aansluiten bij de groep.

DAG 38 – 6 april: Mussoori-Srinagar, 165 km
Rustige dag in de Himalaya.

DAG 39 – 7 april: Srinagar-Ranikhet, 200 km

Dit gebergte kun je met geen ander vergelijken. Je kunt nooit op voorhand inschatten hoe lang je over een bep. afstand doet. Alles hangt af van de toestand van de weg. Vandaag is hij weer bijzonder slecht: keien,zand,diepe afgronden,putten en om de 20m stoppen om een auto door te laten want zij gaan niet aan de kant voor ons. Heel vermoeiend,zeker bij 37°. Alle dorpjes die we passeren zijn dezelfde,mensen lopen weer op en aan met grote vracht op hun hoofd of rug: fruit,hooi,volle manden maar ook stoelen,een matras… Alle vrouwen dragen een sari:oranje,rood,geel,paars en zijn voorzien van neusringetje en derde oog. Ze zien er meestal puik uit,bij de mannen is dat iets anders. Maar contact leggen is moeilijk. Ze durven je amper aankijken. ’s Avonds vinden we toevallig een onderkomen bij een heel vrome familie. Man en zoon en wat knechtjes maken het ons erg naar ons zin. Vanuit de bergen klinkt luide muziek,er is een bruiloft aan de gang en zal 2 dagen duren. We vallen er mee in slaap…en worden er om 7u door gewekt.

DAG 40 – 8 april: Ranikhet – Nainital: 100 km

We maken onze ritten maar toe korter. De laatste 1000 km worden zwaar. Vroeg in de namiddag stranden we aan een bergmeer en slapen in een rustige cottage. Moto wordt aan de kant gezet en benen worden gestrekt.
Tot nu toe kan India ons niet echt bekoren,niet wat we er ons van hadden voorgesteld. We spreken dan ook maar over een heel klein deeltje van een immens land,willen dus zeker nier veralgemenen. Iedere Indiër wordt hier althans met toeter in maag geboren,ze toeteren de godganse dag. We worden er echt gek van. Ook de stadjes zijn niet aantrekkelijk,we mijden ze zelfs: veel te druk, overal afval en honden,soms ook aapjes, chaos en talloze eetstalletjes waar we best niet eten.

Dag 32: Multan-Lahore, 350 km

2010-03-31T15:34:00.008+02:00

Laatste dag Pakistan. Hoewel iedereen het ons afraadde om naar hier te komen (ook ministerie) is het allemaal heel goed meegevallen,op de escorte na. Media geeft ons wel echt een vertekend beeld. Nog enkele indrukken:
-afwezigheid van de Pakistaanse vrouw, contact is heel moeilijk. Velen zijn gesluierd of dragen zelfs een burka. In vgl. met Iran zijn vrouwen en mannen meer gescheiden. In Lahore zie je wel vrouwen zonder sluier. Groot verschil met het platteland. In Pakistan wonen 170 miljoen mensen, waarvan 2 in Lahore.
-grote aanwezigheid van politie en leger,ook veel meer dan in Iran. Heel duidelijk waar hier de prioriteiten liggen. Geld geraakt ook hier weer niet bij de arme mensen. Maar kunnen ze deze controle nog lang handhaven?
-mooi afwisselend landschap met enerzijds uitgestrekte droge woestijn,bergen en anderzijds vruchtbare gebieden,
-stof, stof en nog eens stof,
-vriendelijke,mooie mensen. We zijn er niet achtergekomen waarom zoveel mannen hun haren en baard met henna verven en er dus ros uitzien. Zelfs witte ezeltjes krijgen rode voetjes,
-ondanks het te drukke verkeer slagen ze er in om het heel kleurrijk te maken, heel origineel al die versierde voertuigen,
-miliebewustzijn is een ramp!!!! Waar eindigt dat?
...

Vanavond is de regionale tv weer langs geweest. Interesse naar onze trip is groot,ze vinden het fijn dat we zoveel km's rijden om hun land te zien. 'Jullie worden hier toch voor betaald of krijgen er een medaille voor?' Euh,nee! Daarna werden we uitgenodigd voor een overheerlijke diner door de motorclub van Lahore.Je moet al heel rijk zijn om een motor te kunnen kopen in het buitenland (tax 115%). Onze gastheer is de broer van de voorzitster van SOS kinderdorpen Lahore. Enkelen onder ons hebben vandaag dit project bezocht en gesteund.
Toch wel grappig: doorheen heel Pakistan zijn we niet vrij geweest. Ik werd soms zelfs gevolgd als ik naar toilet ging. En nu,uitgesproken vandaag in Lahore,waar we zo veel onheilspellende berichten van gekregen hebben, zijn we verlost van de security. Dat zegt weer veel over de negatieve berichtgeving.

Omdat ik hier goede verbinding heb, heb ik bij de voorgaande dagen wat foto's en zelfs een klein stukje video toegevoegd.

Dag 31: Sukkur-Multan, 450 km

2010-03-30T20:40:00.005+02:00

Vandaag rijden we door een vruchtbare streek,gelukkig maar voor de mensen.Provincie PUNJAB. Rijst-en graanvelden,bananen,suikerriet en heb zelfs koreander geroken. Escorte is er ook weer bij. Gisteren heeft Rob het serieus met hen aan de stok gehad 'Leave us alone,go and protect your own people,we don't need protection!' Maar toch stonden ze hier vanochtend stipt om 8u aan hotel. Op deze manier kunnen we ons zin niet doen. Onze band blijft gelukkig hard. Gisterenavond stelden we net voor het slapen gaan vast dat hij terug plat was.Winkels waren gesloten maar toch 2 jongens gevonden die met hun brommertje naar een bandenmaker wilden rijden.Ze hebben er een binnenband in gestopt. Nu mag hij dus zeker niet meer kapot gaan onderweg. Ludo zijn vering is in India aangekomen maar nu aanvaardt het hotel het pakje niet. Dat moet dan weer geregeld worden. Hij zal blij zijn want met momenten ziet hij toch zijne pere. Het moeilijkste stuk hebben we gelukkig wel gehad.

Dag 30: Quetta- Sukkur, 380 km

2010-03-30T17:37:00.004+02:00

Temperatuur stijgt vlug naar 41°,moordend op de motor. En weer escorte maar we worden dat kotsbeu,ze rijden veel te traag en stoppen te veel om ons nog maar eens voor de zoveelste keer na te tellen. Na herhaaldelijke pogingen om te ontsnappen,lukt het ons even tot er een pick-up dwars op de weg staat. Rob is boos en rijdt er langs af,sommigen kunnen volgen. Ons lukt het niet en krijgen ook nog kapotte band. Onmiddellijk staat heel het dorp bij ons. Alleen mannen en veel jongens! Meer dan de helft van de bevolking is jonger dan 25 jaar. Naar mijn mening heeft Pak. vrouw het niet beter als de Iraanse. Ze worden weggestopt in hun donkere lemen hutten of tenten,ofwel staan ze te werken in de bloedhete zon op de velden. Ik probeer contact te zoeken maar ze zijn schuw en jagen me weg. Het is heel moeilijk om alle indrukken en vooral de geuren weer te geven maar ik doe een poging. Wat zit er zoal op de weg: kleine taxi-brommerkes (3 wielers) die overal tussendoor wriemelen,ezel met overladen kar,traktoren met grote luidsprekers waar plaatselijke muziek uit weergalmt, bussen die op het dak ook mensen laden,heel veel toyota-pick-ups,overstekende koeien,geiten en zeker niet vergeten, de prachtige vrachtwagens, kunstwerkjes zijn het,de ene nog gekker dan de andere. Ze zijn rondom beslagen met beschilderd blik,lampjes,molentjes,slingers,belletjes en kettingkjes die dan eindeloos klingelen. Ook binnenin ziet het er fraai uit,ze kunnen amper door hun venster kijken,monumenten zijn het! En heel hoog geladen,tot 6m. En evenzeer trotseren ze de soms toch wel moeilijke wegen en halen ze mekaar in op een tweebaansweg. In principe wordt er links gereden maar rechts mag ook. En we rijden zo hard als we kunnen en steken ons hand op bij een controlepost.
In de dorpjes heeft iedereen zijn bedrijvigheid,heel druk en je kunt niet alles vatten. Allemaal kleine stalletjes langs mekaar,meestal winkeltjes en werkplaatsen.Af en toe zie ik ook iemand langs de straat op zijn bed liggen. En dan al die kinderen,het zijn juist mieren die overal uitkruipen. Het begint met ene en na 5min staan er wel 30 maar allemaal even lief. Ze moeten wel want anders pakt de politie hen met harde hand aan.

Dag 29: Baldandin-Quetta,330 km

2010-03-30T17:35:00.004+02:00

Vandaag moeilijkste rit! Heel veel slechte weg, grevel. Af en toe is er asfalt. Veel wegenwerkers,op hun hurken zitten ze met een hamer dikke keien kapot te kappen en dat bij 32°. Rijden voortdurend onder escorte,dan een brommer met gewapende man achterop,dan springt er iemand bij ons achterop,dan pick-up. Omdat de weg zo slecht is,ga ik even achter in pick-up van politie zitten waar ik nog meer stof opvang maar voor Jef is het iets makkelijker rijden. Rijders hebben het zwaar vandaag en zeker Ludo. Het blijft gelukkig bij kleine incidenten: moto’s die omvallen, een lekke band en een koffer die afgereden wordt. We zijn Quetta binnen gereden met heel veel machtsvertoon. Pick-ups met bewapende soldaten en met sirene op. Dit is overdreven! Rond ons hotel,wat er vervallen bijligt, is een grote omheining en is ook bewaakt. Wij mogen weer niet naar buiten. Pakistan is dus echt geen vakantieland.

Dag 28: Pakistan-border-Dalbandin, 300 km

2010-03-30T17:33:00.004+02:00

Stipt 8u zijn we aan de grens en onze man is er ook. Er loopt heel veel volk rond maar slechts enkelen hebben werk, 1 computer, 1 telefoon. 2 bedienden nemen Marie-Louise en mij mee naar hun kantoor. Ik mag mijn sjaal af doen ‘You’re free here!’,ze leren ons een paar woordjes URDI. Ze zijn heel vriendelijk en doen hun best maar het duurt toch nog tot 13u30 vooraleer we klaar zijn. We zijn nu 4u later met thuis. Altijd leuk om in een nieuw land binnen te rijden. Rijden met escorte. Valt meteen op dat politie hier minder formeel is. Pas na 130km is er het eerste dorpje waar we vandaag voor het eerst fris drinken en koeken kopen. Mensen staren ons aan,blijkt typisch te zijn. Ze staan voor je, zeggen en vragen niets,kijken alleen maar. Mannen dragen allemaal dezelfde pofbroek en lang hemd,politie ook. En waar zijn de vrouwen? We hebben er nog geen 1 gezien. Er is 1 grote weg die redelijk goed is en overal woestijn met de eerste kamelen. Dalbandin is een echte woestijnstad die leeft. Spijtig dat we niet de straat om mogen. Bewaking gaat geen 5m van ons af. We eten onze eerste ‘chicken-curry’,heerlijk! ’s Avonds komt er een officier met ons praten. Hij vertelde over de vele problemen van zijn land. We zitten in provincie BALOCHISTAN en die strijden voor hun onafhankelijkheid,vandaar al die bescherming. Pakistan is een heel arm land en de regering heeft het heel moeilijk om alle interne conflicten in te dijken. Er komen nauwelijks toeristen. Politie zegt voortdurend zelf dat het ‘very dangerous’ is. Nochtans voelen we ons helemaal niet onveilig.

Dag 27: Zahedan-Pakistan-border, 80 Km

2010-03-30T17:31:00.002+02:00

Onder escorte rijden we tegen 70km/u naar de grens en 4x gestopt. Ik geniet nog even van de laatste km in Iran. Nog vlug wat foto’s van de posters die in heel Iran hangen,die van Khomeini en Khamenei en de martelaren van oorlog met Irak. Bij het binnenrijden van ieder dorp zie je ze, meestal jonge mannen op oude foto’s,net voor ze gesneuveld zijn. Aan de grens hebben we brute pech, de man die onze carnet de passage moet afstempelen aan Iraanse grens is er niet en Pakistaanse grens is ook dicht. Niemand reageert op onze aanwezigheid. Er wordt gewoon meegedeeld dat we morgen om 8u moeten terugkomen en dat we buiten kunnen slapen,meer niet. Hoe? Moeten we nu niet beschermd worden,raar! Nadat we ons daar al bij neergelegd hadden, was Rob in de buurt op verkenning gegaan en enkele kamers gevonden. Een soort hotel voor truckers op de grens. Ik weet niet of je je daar iets bij kunt voorstellen maar we hebben onderdak. Verveling slaat toe, het is nog maar 2u in de namiddag en buiten is het te heet (32°). Gelukkig kruisen we een jong Engels koppel die met de motor van andere kant komen. Ze zullen in totaal 9 maanden onderweg zijn. Ze hebben leuke verhalen en foto’s. Er zit niets anders op dan ons te schikken in de situatie, ‘part of the adventure’.

Dag 26:Bam-Zahedan, 350 km

2010-03-30T17:29:00.005+02:00

Bewaking heeft vannacht op bank geslapen. Vandaag laten ze ons geen minuut alleen,ganse dag politie- of legerescorte. Onlangs is hier een belangrijk kopstuk van drugsbende opgepakt en represailles zijn niet uitgesloten,vandaar… Om de 40km moeten we stoppen en worden we aan volgende patrouille overgeleverd maar dat is een hele ceremonie:begeleiders tekenen papieren af en geven zo hun verantwoordelijkheid over ons af, paspoorten worden opnieuw opgevraagd,nummerplaten opnieuw gecontroleerd. Kennen zij dan een verdwijntruc die wij niet kennen? Telkens in volle zon en zonder koel water of eten. Zij hebben totaal geen haast want dit is eens iets anders. Vreemd hoe snel je aan iets went, sommige onder hen hebben gevlekt legerpak aan,typische sjaal rond hun hoofd zodat je alleen hun ogen ziet en een kalashnikov op de schouder maar heel vriendelijk en stiekem trekken ze foto’s van ons met de gsm. Wij mogen dat niet. Toen ik net een mooie foto gemaakt had,kwam de chef boos naar mij toe en beval mij het te ‘deleaten’. Toch mooi niet! We doen op deze manier ganse dag over deze korte afstand maar dat geeft eigenlijk niet want in het hotel mogen we toch niet buiten,wordt lange avond. Het gekke is dat we ons hier helemaal niet onveilig voelen maar het is een deel van hun gastvrijheid,ons veilig over de grens brengen!
Veel bewondering voor Ludo die verder met ons mee hobbelt! Nieuwe vering wordt opgestuurd naar Amritsar, heeft wel heel veel moeite gekost. Hij moet zich nog een week trachten te beredderen.

Dag 25: Kerman-Bam, 230 km

2010-03-24T14:02:00.006+01:00

Heel slecht nieuws!!! Vering van Ludo is dus toch stuk,weer een grote plek olie onder moto. Hij kan er wel mee rijden maar de vering dempt niet meer. Bijgevolg gaat hij de hele tijd op en neer en na een kuil deint hij nog meters verder na. Zijn maag slaat er van om. Gelukkig is het maar een korte rit vandaag en ondertussen zoeken we naar een oplossing. Er zijn 2 opties: ofwel wordt de vering naar India opgestuurd,ofwel brengt iemand ze tot hier. De 2 pistes worden bekeken. Rob sluit de eerste onmiddellijk uit,niet haalbaar volgens hem maar zo vlug geven we het nog niet op. Solidariteit in groep is nu groot maar wat als het er op aan komt? Straks moet de caravan toch verder en liefst met Ludo...Het is nu ook niet de ideale plek om dit aan de hand te hebben.
Iran verandert op één dag. Mensen worden donkerder en kleiner en gaan anders gekleed. Veel meer controleposten voor hen onderweg,ons laten ze na een vriendelijke begroeting gaan. In Iran is veel druggebruik,vooral aan de grens met Pakistan.De drugdealers leven er in conflict met de douaniers.
Aangekomen bij 'Akbar's guesthouse',heel 'basic'! BAM is 5 jaar geleden getroffen door een aardbeving waarbij helft van populatie gestorven is (45.000). We bezoeken de getroffen stad,best akelig. Unesco is bezig met heropbouw. We krijgen hier constant bewaking. Tijdens wandeling rijdt auto achter ons. Een dronken man vraagt ons om geld. Onze bodyguards pakken hem vast en wordt hardhands in hun auto geduwd. Moet dit nu echt?

Dag 24: Yazd-Kerman, 550 km

2010-03-24T13:48:00.006+01:00

Vanmorgen even paniek,er stond nl. een olieplek onder Ludo's moto. Net voor hij vertrok,heeft hij speciaal een nieuwe vering gestoken om hier comfortabel te kunnen rijden. Rob belt firma Wilbers op in Duitsland. Daar zeggen ze zolang het witte olie is,geen probleem. Iedereen opgelucht en verder. Ludo,Rob en Jan nemen voor alle zekerheid grote weg. Anderen menen een mooie gele weg gevonden te hebben maar na 100km blijkt het een hele 'bad road' te zijn. Dan maar terugdraaien. Bijgevolg rijden we vandaag 200km extra,of het nog niet genoeg km zijn! Weg is lang,saai en recht door de woestijn. De wind is precies een haardroger tegen je gezicht. Veel dorpen zijn leeg door watersnood. Onderweg reikt een vriendelijk man mij vanuit zijn auto een appelsien aan. Bij een stopplaats komt een moeder met 2 dochters ons kiwi's geven. Opvallend veel jonge mensen volgen hoge uiniversiteitsopleiding maar wat heeft Iran aan al deze knappe koppen als er geen werk voor hen is? En trouwen is ook moeilijk,je hebt eerst een huis,auto en werk nodig.
Hotel 'Govashir' is niet direct the place to be: wc loopt over,badkamer staat blank na het wassen,keihard bed en geen eten. Voor mij was het een off-day!

Nog meer over Yazd

2010-03-22T19:28:00.005+01:00

De medeëigenaar van dit 'Silk Road Hotel' is een Nederlander die hier enkele jaren geleden neerstreek en is blijven hangen voor de liefde. Sebastiaan gidst ons vanavond nog door deze prachtige stad, voor mij de mooiste tot nu toe. Duizenden jaren geleden vonden de Iraniërs een vernuft systeem uit om water uit te bergen via ondergrondse kanalen (Qanads) naar de huizen in de dorpen en de velden te laten stromen. We bezoeken het watermuseum. Ook zijn de hoge windtorens,die je boven betere huizen ziet, een voorloper van de hedendaagse airco. Knap verluchtingssysteem!
Yazd is het centrum van het Zoroatrianisme. Daarom bezoeken we ook de 'Towers of silence'. Sinds 40 jaar is het verboden maar voordien wilden de Zoroastrianen niet dat lijken de grond,vuur of lucht zouden bevuilen. Daarom brachten ze die naar een hoge toren waar de gieren ze kwamen oppeuzelen. De beenderen werden dan met een chemicalium opgelost. Boven op deze toren ondergaan we nu een prachtige zonsondergang. En als laatste bezoeken we een traditionele sportclub. Een groepje zwetende mannen in lederen broek staan in een ronde te springen en te dansen, ze gebruiken ook allerlei attributen. Regelmatig draaien ze meerdere malen rond tot ze in een soort trance geraken. Ondertussen zingt een man liederen door een micro en slaat op een traditionele trom, heel vreemd! En voor de pret hebben we Sjef nog op een kameel gezet. Het was weer een mooie en tevens leerrijke dag.

Dag 23: Yazd

2010-03-22T19:15:00.002+01:00

VRIJE DAG!!!

Dag 22: Shiraz-Yazd, 450 km

2010-03-21T19:03:00.004+01:00

Weer veel te vroeg op,6u30! Een vrije dag is leuk maar het is toch weer fijn om te kunnen vertrekken, onderweg zijn. Dan zie je veel meer en gebeurt er altijd iets onverwachts. Eerste stuk reed makkelijk,hier en daar wat groen,vooral graanvelden waar ze het typisch plat 'naan' brood van maken. Als je het koopt,is het redelijk mals en vochtig maar als je het even in de warme lucht houdt,is het meteen droog en hard,niet meer te eten. Het eten valt hier trouwens hard tegen. Hopelijk eten ze binnenshuis wel lekker want op straat en in de hotels stelt het niet veel voor. Lam,kip,tomaten,komkommer,rijst en brood en dat iedere keer opnieuw.
We zijn de ganse dag samen op weg met de Iraniërs,het lijkt wel een volksverhuizing. Vanmorgen stond het in de stad vol tentjes,heel vreemd. Iedereen wilt naar de stad. Onderweg komen we maar weinig dorpjes tegen. Je kunt hier heel lang rijden zonder een huis tegen te komen. Vandaag weer veel rechte stukken,de banden worden niet optimaal benut. Trouwens, we hebben al meer dan de helft opgereden. Vertokken met 9mm en nu nog geen 4 meer,onrustwekkend!
Namiddag in de woestijn aangekomen. Terug veel wind,overal zand maar wel mooi! Het is alsof je door felle mist rijdt. We zien er ook niet uit,ons motopak kun je onderhand recht zetten.
We zitten nu op een idyllische plek in de woestijnstad Yazd,al 3000 jaar oud en altijd bewoond geweest. Het is een soort back-packersoord,een hippietent,zeg maar, met grote banken,kussens,tapijten en zeilen. Voor het eerst lekker gegeten in Iran:kamelenvlees,aubergines en rijst en lekkere malse dadels met honing. En een fruitbiertje,je hebt ze in alle soorten:ananas,citroen,lemon...maar wel non-alcoholic.

Dag 21: Shiraz

2010-03-20T16:47:00.009+01:00

Vandaag hangen we echt de toerist uit. We gaan met busje naar PERSEPOLIS, ruïne van een paleis maar er is niet veel van overgebleven en de restauratie is ook niet zo goed.Toch de moeite voor de sfeer. Shiraz is de stad van de dichters o.a. Hafez. Mensen zijn gek van hem. Aan zijn mausolueum stond een man wat gedichten voor te lezen en te zingen. Mensen rond het graf deden mee,ook kinderen. Blijkbaar leren ze die allemaal van buiten. Al heel veel parken gezien. Mensen zetten er hun tentje op en zitten gezellig bij elkaar. Op klein vuurtje wordt wat gekookt. Ik wilde er meteen bij gaan zitten. Het valt me weer op dat wij thuis altijd zoveel willen of nodig hebben. Hier is familie het belangrijkste,bij elkaar zijn!
Nieuw kleedje en sjaal gekocht tegen de hitte en vandaag vond ik het zelfs functioneel, geen verbrande schouders of benen meer.Je wordt het echt gewoon,bij sommige vrouwen vind ik het zelfs mooi en heeft het iets sensueels. Meisjes dragen vanaf 9 jaar een hoofddoekje. Dat is ook de huwbare leeftijd,is de laatste jaren verlaagd.
Vooral jonge mensen zijn vriendelijk tegen ons. En vaders komen fier met hun dochtertjes naar ons toe zodat ze eens Frans of Engels kunnen praten. Veel kinderen nemen ze niet meer, 2 tot 3 vinden ze genoeg.
Opvallend minder moskeeën dan in Turkije. Ze vallen niet zo op,hebben wel een mooie koepel, meestal turkooise, en kleine minaretten. Er wordt ook niet zo opgeroepen voor het gebed. Vrouwen bidden meestal thuis en in de moskee gaat het er gemoedelijker aan toe,kinderen mogen rondlopen en spelen.
In vgl. met begin,voel ik me hier helemaal niet onveilig. We krijgen thuis toch veel foutieve info via de media. Zo lopen mannen en vrouwen wel gemengd en mogen vrouwen wel auto rijden. We worden niet meer gecontroleerd,ze kennen nu waarschijnlijk onze onschuldige bedoeling. Toen we 2de avond in hotel na het eten werden opgewacht door geheime politie,sloeg mijn goesting toch over. Maar 5 dagen voor Nieuwjaar houden mensen graag het vuurfeest maar dat is dit jaar verboden. Oproerpoltie stond klaar om alles onder controle te houden. Ze wilden absoluut niet dat wij hiervan iets filmden, vandaar! Oudejaar vieren ze niet maar morgen zal het overal feest zijn.
Ondertussen, enkele minuten na 9u (we zijn ondertussen 2,5u later)is het Nieuwjaar (Norooz). Heel vreemd. We staan in het hotel,mensen kussen mekaar rustig en we krijgen 1 droog koekje. Ze hebben 3 kalenders: die van Iran (jaar 1389 na Mohammed), de islamitische maankalender en de Westerse kalender.

Dag 20; Esfahan-Shiraz, 500 km

2010-03-19T20:03:00.007+01:00

Om niet in de drukte te zitten, zijn we om 7u30 de stad uitgereden. Vrijdag is hier een vrije dag. Vrije dag gisteren heeft iedereen goed gedaan gisteren. Conflict rond way-points is met Rob uitgepraat.
Jef en ik hebben besloten om hier niet meer alleen te rijden. We hebben dat dinsdag gedaan en dat was niet zo goed meegevallen. Er is overal politiecontrole en omdat de wegen zo goed zijn, reed Jef ietsjes te hard. Natuurlijk hield de politie ons aan. Sleutels werden onmiddellijk afgenomen en hij grommelde van alles in het Farsi maar het klonk in ieder geval niet goed. We verstonden er echt niks van en hij kende geen woord Engels. Uiteindelijk kwam het er op neer dat we hem geld moesten geven. Gelukkig kwamen we er met 5€ van af en Jef had duidelijk zijn lesje geleerd. Toen we daarna aan een naftstation wilde betalen, nam de toch wat rare kerel meer geld dan nodig was uit Jef zijn zakken. We moesten met hem naar binnen voor thee maar het voelde niet fijn aan. Hij deed direct de deur achter ons dicht wat anders niet de gewoonte is. We maakten ons vlug uit de voeten,zeker toen hij ook nog over drugs en whisky begon. De volgende dag hebben ze ons echter ook in groep aangehouden en moesten we mee naar het politiekantoor. Acter ons ging de poort dicht. Op dat moment voelt het echt ongemakkelijk aan maar weer stelde het niks voor. We mochten gaan. Soms is het alleen maar wat machtsvertoon. Maar sindsdien houdt Jef zich toch netjes aan de snelheid en maar beter zo.
Landschap wordt maar mooier en mooier: woestijnrotsen,afgewisseld met zandduinen en veel zon. Net zoals vele Iranezen doen op hun vrije dag, hebben we onder een boom gepicknickt. Heel gezellig was dat tot er jonge gastjes met hun brommerkes aangereden kwamen. Ene ging heel arrogant tussen ons in zitten en vroeg eten en water. Hij was niet ouder dan 17 jaar maar we weten ondertussen dat zulke jongeren bij de burgerbrigade ingeschakeld worden. Dus best niet tegenspreken en doen wat ze vragen. Ook weer een raar idee dat iedereen zweeg voor zo een jonge kerel. Maar zijn gezicht sprak boekdelen. Dit zijn maar een paar vervelende voorvallekes. Over het algemeem is iedereen hier supervriendelijk en heel behulpzaam. Ze heten ons allemaal welkom in hun land:'Hello,welcome in Iran'. Ze weten dat Iran niet zo een goede reputatie heeft in het buitenland.
Morgen probeer ik wat foto's te verzenden en sorry voor de fouten maar dat is hier een vreemd klavier. Nu weten we wat het is om analfabeet te zijn. Mensen spreken bijna geen andere taal, alles staat in het Arabisch geschreven. Gelukkig staat hier en daar de plaatsnaam ook in het Engels, vooral de grote steden.

En voor de fans van Ludo; het gaat heel goed met hem. Hij past zich vlot aan en heeft er zin in. Ik heb hem al enkele keren gevraagd om iets te schrijven maar dat komt er niet van,gene tijd!

Dag 19: Esfehan

2010-03-18T07:10:00.008+01:00

VRIJE DAG!!!

Het was de laatste dagen een beetje balen omdat ik niet kon mailen of bellen. Ze willen niet dat het volk te veel met internet bezig is en daarom is er niet altijd verbinding. Ik snap niet dat de mensen dit allemaal blijven slikken.
Ook enige spanning in de groep over het zoeken van de hotels. We hebben way-points op voorhand gekregen maar dat is nog maar 1x gelukt. Gevolg: 3u rondrijden in een miljoenenstad. Gisterenavond zat het verkeer hier propvol. De motors liepen heet en de rijders kregen pijn aan hun pols omdat ze constant hun koppeling moesten inknijpen. Mensen zijn zo uitgelaten en willen Nieuwjaar vieren, ze zijn 5 dagen vrij. School 14 dagen. Het is ze gegund maar wij schieten er niet mee op.

Esfehan is een wondermooie Perzische stad, in de stijl van sprookjes van 1000 en 1 nacht.
Vanavond hebben we een afspraak met een Nederlandse vrouw die met een Iranees getrouwd is. Dan kunnen we al onze vragen eens op haar afvuren en dat zijn er veel.

Dag 18: Hamedan- Esfahan, 500 km

2010-03-18T07:05:00.005+01:00

Heel lange dag. De wind is gelukkig minder. Het is zo vreemd hier dat we nog alles moeten uitzoeken. We waren Turkije gewoon, begonnen nu net wat Turks te praten...

Dag 17: Tabriz-Hamedan, 620 km

2010-03-18T07:01:00.005+01:00

Waar moet ik beginnen met iets over Iran te schrijven? Het is zo veel, constant nieuwe indrukken. Er zijn 2 werelden: die van het volk en die van het systeem en van dit laatste kun je maar best niks vertellen, ‘big brother’ is nl. overal! En dan heb je het openbare leven en het leven binnenshuis. Je zou hier voor minder schizofreen worden.

Toch enkele indrukken:

Er waait hier al 3 dagen een zandstorm over het land. Echt niet te doen .We hebben al heel moeilijke weersomstandigheden meegemaakt maar dit is er over. Jef moet constant met zijn moto vechten tegen de stevige wind en als je niet oplet, vlieg je gewoon ergens tegen aan. En na onze laatste aanrijding met de auto tegen de vangrails, heb ik het er niet op. Er zijn er al die gebeden hebben dat die wind toch maar gaat liggen, bijna onverantwoord om er in te rijden maar er is geen andere keuze.

Het verkeer is hectisch, ronduit gevaarlijk. Niet voor niets dat Iran het gevaarlijkste land van de wereld is. Er zijn te veel (oude) auto’s en men rijdt er maar op los. Van een 3-baansweg maken ze een 4 of 5-baansweg en men duwt maar. Ze hebben al tegen Ludo zijn koffers gereden maar gelukkig heeft hij nu ook van die stevige crèmebakken en die kunnen al wat hebben.

21 maart is het hier Nieuwjaar en de mensen hebben verlof. Iedereen trekt naar de stad. Als wij rond 18u ons hotel proberen te zoeken, dan ziet het zwart van het volk en staan de auto’s bumper aan bumper. En dan nog maar te zwijgen over de smog. Nee, van milieubewustzijn is hier totaal geen sprake. Ook overal afval, publieke stortplaatsen langs de weg en met die wind gaat alles vliegen. Overal hangen en vliegen plastic zakjes.

De temperatuur stijgt en stijgt, varieert tussen 20° en 30°, afhankelijk van de hoogte, vandaag tot 2.500m geweest. En het wordt alleen maar heter en dan moet je denken dat ik me ’s avonds, na een dagje met mijn motorpak rondgelopen te hebben, opnieuw moet inwikkelen. Tof is dat!

Mensen zijn supervriendelijk. Wij zijn een attractie hier, tot vervelens toe. Iedereen maakt foto’s van ons. Ze hebben toch allemaal een GSM bij de hand. Vandaag heeft zelfs een plaatselijke TV reporter mij geïnterviewd, grappig.
Weinig mensen spreken Engels. Het zijn meestal jonge vrouwen die het goed kunnen. Die willen ook allemaal met ons praten. Je merkt dat ze zoveel willen vragen en vertellen maar ze durven niet.

Naft is super goedkoop, 27 eurocent/liter maar er zijn te weinig stations. Bijgevolg lange rijen. In feite is hier alles goedkoop. Maar de gemiddelde mens is hier arm, vooral op de buiten. Daar heb je lemen huizen. In de stad lelijke, bouwvallige huizen met meestal een lelijk uitziend winkeltje er aan vast. Waar zit hier al het geld? We hadden ons Iran niet zo arm voorgesteld.

Dag 16: Dogubayazit-Tabriz (Iran), 350 km

2010-03-15T18:20:00.003+01:00

Vannacht gelukkig geen schokken meer maar wel de imam die ons om 4u15 wakker maakte.
We verlaten Turkije waar we 10 mooie dagen beleefd hebben. Eindelijk naar Iran, het land van de Allatoya's en Khomeini's. En ook eindelijk iets nieuws want tot hier was het voor ons bekend.
Vroeg naar de grens gegaan (8u15) voor in het geval het heel lang zou duren maar het viel wel mee. Op net geen 3u waren we er door. Onmiddellijk bij de grens stond er ons al een fixer op te wachten. Dat is een regelaar die je helpt maar die je ook moet betalen natuurlijk maar het maakt het wel gemakkelijker. Hij spreekt Engels. Onze paspoorten en carnet de passage worden een tiental keren gecontroleerd door telkens andere mensen. Ik vond het heel lastig om voor de eerste keer mijn hoofddoek om te doen. Ik stelde het wat uit tot een politieagent mij gebood om het te doen 'You wear your scarf from now'. Ok, dan doe ik het maar. Een vrouw zag mij onwennig bezig en kwam me direct helpen. Ze bood mij haar mooie sjaal aan, die ik gretig in ontvangst nam. Acteraf bekeken had ik die misschien moeten weigeren want in Iran bieden ze je alles 3x aan en de derde keer mag je pas iets aannemen. Dat geldt ook voor uitnodigingen.
Vanaf nu moet ik mij anders gaan gedragen. Geen mannen aanspreken, alleen antwoorden als zij mij iets vragen. En overal en altijd een sjaal en los kleed dragen.

Dag 15: Dogubayazit

2010-03-14T16:09:00.005+01:00

Vannacht is hier een aardbeving geweest, 3.8. DAT WAS EVEN SCHRIKKEN!!! Ik lag net in mijn bed maar daar was ik vlug uit. Terwijl ik mijn hoofd door het raam stak, riep Rob, die een verdieping hoger zat, heel nuchter 'Ja jongens, dit is een aardbeving'. Wij zijn naar buiten gelopen en daar stonden alle mensen op straat, ze wikkelden kindjes in een deken, stoelen werden buiten gezet, auto's reden weg, honden dwaalden door de straat. En er ging ook heel veel vuurwerk af, weten niet of dat er iets mee te maken heeft. Na een tijdje riep onze hotelier Mustapfa ons terug binnen 'go sleep'. Na een uurtje werd het terug rustig op straat. Ik heb echt schrik gehad en heb geen oog meer dicht gedaan. Tijdens de dag heb ik gezien hoe ze hier bouwen... Ik lag op de volgende schok te wachten maar die kwam er gelukkig niet. Vanmorgen was alles weer normaal, mensen zijn het hier gewoon om met die dreiging te leven. Het is een heel enge ervaring.

VRIJE DAG!!!
We gaan hier het 'Ishak Pasa kasteel' bezoeken. De moto's wassen om morgen Iran binnen te rijden, nog wat rondneuzen en lekker eten. Gelukkig hebben we hier een net restaurant gevonden. En dan nog mijn 'burka' klaarleggen...

Dag 14: Erzurum-Dogubayazit, 270 km

2010-03-13T21:23:00.010+01:00

Eerst willen we toch wel kwijt dat we de reacties heel leuk vinden. Daar kijken we ook naar uit! Maar hoe graag we ook op iedere reactie zouden willen reageren, daar hebben we de tijd niet voor. Ik heb met mezelf een afspraak moeten maken om niet meer dan een bepaalde tijd per dag aan mijn PC te besteden. Vrije tijd is zo schaars en dan wil ik zo veel dingen doen maar als ik eens met dit ding begin, vliegt de tijd. En hopelijk zijn jullie het er met ons over eens dat dit niet onze vrije tijd mag gaan domineren. Met deze bedankt voor alle reacties...
Omdat ik gisteren lange tijd gespannen op moto heb gezeten,was ik vanmorgen nogal stijf. Ik begin de kilometers te voelen, ondertussen zitten we al boven de 5.000!
Saai recht stuk vandaag, ééntonig, steppegebied. Het is ook minder druk bewoond. Oost-Turkije is arm en enorm achtergesteld, geen industrie, geen toerisme, weinig toekomst. De armoedige lemen huizen zeggen genoeg. Mensen kijken meer bedrukt en hebben niet meer van die glimmende ogen. Ze zijn bezig met te 'over'leven. Ik heb gepraat met een man die lang in Parijs gewoond heeft maar is moeten terugkomen. Er zijn heel veel problemen hier, op alle gebied. Het is gewoon een vicieuze cirkel. Blijkbaar stroomt het geld niet door naar deze uithoek. Jongeren hebben totaal geen toekomst en willen naar het buitenland of naat steden zoals Istanbul. Vele dorpen liggen er ook verlaten bij, alles dicht, heel akelig. Daarbij komt nog dat het hier een heel guur klimaat is, hoog en koud. Heel goed te begrijpen dat mensen hier miscontent worden en gaan rebelleren. Het voelt ook onrechtvaardig aan als je vgl. met het Westen.
In Dogubayazit kom je op een andere planeet terecht, niet te beschrijven. Als je dit zou zien, verklaar je ons zot om hier vrijwillig naar toe te komen. Het is gewoon een zootje. Ook ons hotel is al van een heel andere klasse, het wordt meer behelpen met wat je hebt en creatief zijn!

Ludo is vandaag met Sjef en Jos gaan rijden. Dat zijn de mannen die graag off-road rijden. Ook zij hebben vandaag kennis gemaakt met de politie maar hadden minder geluk. Elk een proces voor te snel rijden aan hun broek. Turkije is een burocratisch land, dat betekent veel papperassen. Ze moeten naar een belastingkantoor gaan maar morgen is dat niet open, zondag! Dat betekent dat zij maandagmorgen later kunnen vertrekken en dat is sneu voor hen, rest rijdt samen naar de Iraneese grens.

Dag 13: Malatya-Erzurum, 430 km

2010-03-12T21:23:00.005+01:00

Weer vroeg op. Bijna iedere dag hetzelfde stramien: voor 7u op, klaarmaken, ontbijten en tegen half 9 weg. Het is hier de streek van abricozen, boompjes staan in bloei, eerste bloesems, velden vol. Langzaamaan beginnen de mensen hun velden te bewerken. En weer veel schapenherders. Maar in de dorpen stikt het van rondhangende mannen, altijd in donker kostuum. Het valt ook op dat ze vaak nootjes aan het oppeuzelen zijn. Die vind je hier eindeloos aan de talrijke fruit-en groentenkraampjes. Toen we even stopten om op de anderen te wachten, kwam er meteen een man naar ons toe en nodigde ons uit voor çay. Heel lage krukjes werden onder ons geschoven. Ze begrijpen echt niet dat we ook eens willen staan. Het bleek de burgemeester te zijn. Man sprak wat Duits, was ook al in Luik geweest. Zulke stop duurt vlug een uur. En vanmiddag was het nog erger. Toen we opnieuw in een klein stadje stopten, stonden er op een wip meer dan 50 mannen bij ons. Weer çay! Ook wordt er altijd een voornaam man bijgehaald die ons dan officieel welkom heet. Van de week stelde er zich ene voor met 'I'm minister'. 'Oh?' Opeens kwam politie met sirene aangereden. Zij kwamen kijken wat er aan de hand was. Ze hielden de weg vrij zodat we rustig konden vertrekken. Al die aandacht, we zullen thuis moeten afkicken!
Maar in gans Turkije is de politie onze vriend. Ze wuiven al van ver. Behalve als je te snel rijdt, zoals Leentje en Theo, die ieder 100€ moesten betalen. Ze kregen wel wat korting. Ze lachen niet met hardrijders.
We passeren Bingöl, waar van de week die aardbeving is geweest. Niks van gemerkt. We vermoeden dat het ergens in de bergen moet geweest zijn. Het leven gaat er gewoon door. Eergisterennacht hebben 2 reisgenoten het ook voelen beven. Het landschap is hier ruw en rotsachtig, geen bomen! We gaan tot 2.300m. De laatste 100km waren heel spannend, modder en gravel. Voor sommigen is het de eerste keer off-road rijden. Chapeau voor Leentje, die ook met een GS1200 rijdt. Ze komt er met slechts 1 valpartij van af. Voor de duozitter is dit vreselijk. Je verwacht je constant aan een schuifpartij en hebt daar totaal geen controle over, gewoon afwachten. Toen we eindelijk in het hotel aankwamen, zagen we er als echte crossers uit. Leentje gaat met pak en botten aan de douche in. Tijdens het laatste stuk was het leger opvallend aanwezig. Vermoedelijk heeft het hier met de Koerden te maken.
Toch ook even mijn minder fijne ervaring vermelden. Toen ik vanmiddag in een soort koffiehuis naar het toilet ging, volgde mij een klein vuil mannetje, hij kon niet spreken. Hij wees mij waar ik moest zijn, het licht was kapot en de deur ging niet dicht. Omdat ik dringend moest, stuurde ik hem weg maar kwam telkens terug kijken. Opeens staat hij bij mij in het toilet zijn handen te wassen. Ik vlucht naar buiten maar dan trekt hij mij naar een kot en doet obscene gebaren. Toen werd het mij erg duidelijk. Ik trok me van hem af en liep terug naar boven. Achteraf zag ik dat er iets scheelde met die man maar was er even niet goed van.
Erzurum is een vieze vuile stad, de koudste plek van Turkije. Ik heb voor het eerst het gevoel dat we op den vreemde zitten. Alles is anders. Ook de mensen zien er weer anders uit.

Dag 12: Malatya

2010-03-11T20:54:00.005+01:00

Vrije dag!!! En toch gaat Jef rijden, samen met nog enkele mannen en Marie-Louise. Ze willen naar de befaamde berg 'Nemrut Dagi' (2200m) gaan, de berg met die grote koppen. Ook alweer na een aardbeving van hun troon gevallen maar ze zijn er nog. Heel bekend voor Turkije. Het is 89Km rijden maar dat hebben ze er voor over. Toch tevergeefs, blijkt nu dat er te veel sneeuw ligt, ze kunnen niet naar boven. 10km voor de top is de weg versperd. Wat een teleurstelling! Ze hadden het 's morgens wel in het hotel verteld maar je kent Jef, die moet het eerst zelf zien. Dan maar terug maar ze hebben wel hun kilometers voor vandaag en het was een mooie trip.
Ik heb het vandaag rustig gehouden. Heel rustig ontbeten met Rob en Jan, wat bijgeschreven en namiddag met de andere dames gezwommen, sauna en hamam.
Vanavond met dolmus (klein busje) naar de stad. Er waren 13 zitplaatsen en de gang stond al goed vol. En daar stapten wij nog met elf op. De jonge enthousiaste chauffeur gebood de Turken om voor ons op te staan en dat deden ze ook. Beschamend! Het kostte 1TL (0,5€/p). Het geld wordt van achter naar voor in de bus doorgegeven. Hij zette ons voor de deur van ons hotel af. We hebben weer een fijne avond gehad. Je ziet de groep groeien. In het begin tastte iedereen mekaar wat af maar ondertussen heeft iedereen zijn plaatsje gevonden. Het valt op dat we veel samen doen,behalve Rob en Jan. Maar geen erg, iedereen beleeft deze reis op zijn manier en iedereen heeft zijn eigen doel. Dat van mij is eens een keer goed slapen.

Dag 11: Cappadocia-Malatya, 510 km

2010-03-10T22:51:00.009+01:00

Hoe mooi en knus ons 'cave-hotel' ook is, we moeten verder. Tot nu toe het beste hotel. Een kamer in een grot met zithoek van kussens en authentieke spulletjes. Reinhilde, jij zou er weg van zijn, helemaal in kasjbah stijl.
We verlaten met een voortdurend zicht op de besneeuwde 'Erciyes' vulkaan het mooie Cappadocia. Het weer zit weer mee (tot 18°), nog maar 1 regendag gehad. We hebben hopelijk onze warme spullen definitief opgeruimd. We rijden door een adembenemend berglandschap en passeren kleine dorpjes. Als we stoppen, staan er meteen mensen rondom ons. Het hoort er op den duur gewoon bij: merhaba (hallo), handen schudden, thee drinken, wat proberen te praten en verder...Ik krijg het gewoon niet allemaal gezien. De kinderen zijn zo schattig, maar ook de oude mannen die zo een getekende kop hebben. In het dorp hangen de mannen bij elkaar rond, sommigen zitten op een kei, anderen op hun hurken, een klein bankje of appelsienenkist. Waar praten ze over? De vrouwen moet je zoeken achter de hoek van het huis. Zij zitten bij elkaar te haken, te naaien of met de kinderen te spelen maar ze zitten nooit samen. Vanmiddag stopten we in een dorpje om wat eten te kopen en er stonden heel veel mannen. Onmiddellijk werd er een tafel naar buiten gesleurd en gedekt zodat we rustig konden eten. En voor thee, cay schrijven ze het eigenlijk, werd ook gezorgd, zoveel als we wilden. Opeens zegt Christ, de editor, 'ik wil alle mannen samen op de foto!'. Eerst was er wat geroezemoes maar langzamerhand kwamen ze bij mekaar voor een groepsfoto. Schitterend. Ik zie het thuis echt niet gebeuren.
Het is leuk om in de bergen rond te rijden maar je moet de tijd in de gaten houden. Hier wil je echt niet in het donker rijden.Maar er gebeurt wel altijd wat onderweg. Ofwel moet er getankt worden, ofwel zijn we iemand kwijt, er laat iemand zijn moto vallen of bespuit hem met benzine zodat er meteen een stukje scherm afspringt, plaspauze enz. Ik kijk graag rond. Het valt op dat het leven zich langs de weg afspeelt. Er lopen constant mensen op en aan en altijd dragen ze volle plastic zakjes bij hen. Iedereen, ook de vrouwen steken hun hand op en lachen ons toe. Was bijna vergeten hoe vriendelijk de Turken zijn.
Omdat we in de voormiddag wat getreuzeld hadden, moesten we om 15u30 nog 200Km rijden. Dan maar vooruit. Maar 2u later werd het koud, we stopten om wat bij aan te trekken en hup, weeral toeschouwers. Een blinde man bood ons thee aan. Nu zaten we met een dilemma, ofwel doorrijden of in het donker aankomen. Uiteindelijk zijn we bezweken voor de gastvrijheid. Bijgevolg kwamen we pas om half 8 in het hotel aan, wat veel te laat is. We hebben een uur moeten zoeken. Als je de weg vraagt, krijg je iedere keer een ander antwoord. Het was een lange, vermoeiende maar prachtige dag.

Dag10: Cappadocia

2010-03-09T21:00:00.003+01:00

VRIJE DAG!!!
We hebben een lange wandeling gemaakt in deze toch wel bijzondere omgeving. Een vulkaanuitbarsting heeft voor dit feeërieke landschap gezorgd. Het komt alleen hier voor. Ik kon en gisteren en vandaag niet voor foto's zorgen. Ze geraken er gewoon niet door. Morgen in ander hotel probeer ik opnieuw.
Toen we 5 jaar geleden ook hier waren, hadden we verschillende contacten gelegd. Voor ons vertrek hebben we enkele foto's ontwikkeld. Vandaag hebben we die mensen terug opgezocht en hun die foto's gegeven. Niet dat ze ons zouden herkennen maar gewoon voor de lol. Natuurlijk kregen we chai en zelfs een kadootje. Opnieuw werden er foto's gemaakt maar of we hier nog gaan terug komen...inshallah!

Dag 9: Konya-Cappadocia, 340 km

2010-03-08T19:20:00.009+01:00

Jef is gisterenavond niet van zijn bed geweest. Hij was geen fluit waard. Dokter Jan is even bij hem gekomen en zag dat het wel goed zou komen. Waarschijnlijk voedselvergiftiging. Vanmorgen is hij toch maar opgestaan, ondanks zijn koorts en diarree. We rijden vandaag alleen zodat we op ons eigen tempo kunnen rijden en kunnen stoppen als het nodig is. Dit voelt heel vertrouwd aan zo met ons tweetjes.
Eerste stuk is een lange, saaie uitgestrekte weg. Met momenten is de weg heel goed maar soms zie je alleen maar gaten. Weinig verkeer. Af en toe een groep vieze,gehavende straathonden.
Mijn eerste lentegoel want we halen vlug 19°. Het weer gaat hier echt op en neer. Sinds enkele jaren geleden is er veel veranderd. Er wordt overal gebouwd. Tot Ankara ziet het er heel Westers uit, modern zelfs. Ben benieuwd hoe fel het gaat veranderen als we meer naar het Oosten rijden. De meeste vrouwen dragen hoofddoek.
Onze eerste pic-nic:ekmek met chocolade en chai krijgen we weer aan het naftstation. Dat is hier gebruikelijk. Mensen zijn echt overal vriendelijk. Ze zijn direct bereid om je te helpen. Toch was er een kind dat niet zo blij was met onze komst. Hij tufte nl. op ons!
Met de motor gaat alles goed en met de helm van Jef ook. Hij heeft hem zelf wat geplakt. Hopelijk houdt dat nog even.
Goed op tijd in Capadoccia aangekomen. Wat is dat hier veranderd? Heel toeristisch geworden. Er wordt overal gebouwd. Men is alles aan het klaarmaken voor het nieuwe seizoen. Een man vroeg zich af waarom wij nu hier zijn, 'het is toch veel te koud, verkeerd seizoen!'

Dag 8: Ankara-Konya, 320 km

2010-03-07T15:56:00.012+01:00

Gisteren mijn eerste Turkse sauna en stevige massage gehad, werkelijk van kop tot teen. Ik vond dat dit na een koud regenbad wel mocht. Heerlijk, ik kan er weer tegen aan.
We hebben in uitgangsbuurt geslapen, heel veel lawaai. Komt er ooit nog een rustige nacht? Er is wel altijd iets. Wij zijn dan ook wel de stille Wautersweg gewoon...
In de steden stikt het van de restaurants. Het wordt nu de week van de kebabs. Je hebt ze in alle soorten. Ik vind die met lam,yoghurt en brood het lekkerste. En achteraf chai, gezien er geen bier meer te verkrijgen is. Wel in het hotel maar dat is niet zo gezellig. In de plaatselijke resto's valt wat te beleven. Mensen hebben niet veel nodig om hun te amuseren. Ze zijn altijd in goed gezelschap en babbelen veel. Als er dan ook nog een groepje muzikanten binnenkomt, is het hek van de dam: hoppa! Hier wordt binnen onze groep toch verschillend op gereageerd. De ene vindt het te luid, de andere kijkt eens bedenkelijk maar wij vinden het te gek, gezellig!

Vandaag is Jef de gids. We zijn met 5 motoren. Hij kan het toch echt niet laten. Nog even en we hebben Rob helemaal niet meer nodig. Die zien we gewoon niet. Hij heeft zijn maatje gevonden en die rijden meestal apart.
We rijden helemaal binnendoor en dat geeft natuurlijk mooie foto's. Christ werkt voor Nl. televisie, hij kent wat van foto's en verhaaltjes maken. Hij geeft minder aandacht aan landschap en gebouwen maar fotografeert mensen. Met zijn speciale lens lukt het hem om onopvallend mooie foto's te maken. Ik hou hem voortdurend in de gaten. Hij heeft trouwens ook zijn eigen blog: CHRISTVANLIEMD.NL
Vannacht is het weer veranderd. We zijn vertrokken met 1°, helblauwe hemel met winterzonnetje. Ik zal vandaag mijn stoofke op mijne moto nodig hebben.
Tussen de dorpen door is het leuk rijden, tussen de heuvels, die voorzien zijn van een vers laagje sneeuw. In de dorpen staan een paar huizen, een winkeltje, soms een schooltje en een moskee. Op straat zie je alleen mannen, waar zijn toch al die vrouwen? Omdat het zo koud is, dragen ze warme, lange jassen, komt heel statig over.
Als we stoppen, komen ze ons allemaal groeten. Er is altijd wel iemand bij die ofwel in Duitsland, Oostenrijk of België gewoond heeft of er een oom of neef heeft. Gesprekken zijn navenant. Jef babbelt graag met de mannen en haalt dan zijn beste Turks boven. Als we gaan tanken, krijgen we er de thee gratis bij. Maar dat mag ook want de naft is stikduur, bijna 2€/l. Hoe betalen de mensen dat hier? Want je vraagt je af van wat ze in de dorpen leven. Hier en daar wel een winkeltje, veel herders met grote vuile honden die ons achterna lopen,wat kippen en koeien. Opeens stond er een koe bewegingsloos in het midden van de weg. Ik dacht dat we dat pas in India gingen zien!
Het eten daarentegen is spotgoedkoop. Ze zetten de tafel gewoon vol met salades, vlees, ekmek (brood) en veel vlees en opnieuw chai en dat alles voor nog geen 4,5€/p.p. Je weet niet vanaf wanneer je beter kunt opletten met het water enzo. Maar ja, vroeg of laat zal toch iemand van ons prijs hebben. Als het al maar niet zo ver is. In het hotel aangekomen, heeft Jef zich na het wassen neergelegd en als een blok in slaap gevallen, wat helemaal zijn doen niet is. Normaal is hij er altijd als eerste bij om al aan de volgende activiteit te beginnen. Ik denk Sjang, dat hij idd oud aan het worden is. Toch hoop ik hier in Konya iets te kunnen meepikken van de beroemde 'Dervish dancers', waar deze conservatieve stad voor bekend is. Want van slapen zal er weer niet veel in huis komen. Ik zie en hoor af en toe de moskee vanuit mijn bed. Wekker heb ik niet nodig, dat doet de imam wel morgen heel vroeg. We zijn ook al enkele dagen een uurtje later in de tijd.

Dag 7: Istanbul-Ankara, 453 km

2010-03-06T21:03:00.005+01:00

We rijden vlot Istanbul uit en verlaten zo Europa en rijden over de Bosporus AZIE binnen. We zijn een week onderweg en hebben er 3.158Km opzitten. Vannacht is het serieus beginnen te regenen. Het ziet er voor de volgende 4 dagen niet goed uit. Het is vandaag niet boven de 8° geweest. Op 1500m was het slechts 3°. En dan moet je keuzes maken. Oorspronkelijk zouden we binnendoor rijden maar als we dan hoger komen, is er het risico dat je in de sneeuw terecht komt en daar hadden we nu geen zin in. We hebben het vroeger al een paar keer meegemaakt en daar is echt geen plezier aan. Het zou ook zonde zijn om nu iets aan de hand te krijgen. Iedereen neemt toch het zekere voor het onzekere want onze bestemming ligt natuurlijk nog ver weg!
Het landschap is ondertussen helemaal veranderd,we zitten in de bergen. Het geeft een prachtig uitzicht maar jammer van de regen. Onderweg kijken mensen raar op. Iedereen vraagt of we het niet koud hebben. In Ankara, de hoofdstad, staan de straten blank. We zetten de moto droog, trekken onze regenjas aan en gaan de stad verkennen.

DAG 6: ISTANBUL

2010-03-05T18:00:00.005+01:00

VRIJE DAG!!!
Vandaag wordt er geen moto aangeraakt. Iedereen is aan wat rust toe. Hoewel rust...
Istanbul is een prachtige stad. Het is natuurlijk onmogelijk om er alles te bezoeken. Daarom pikken we er enkele bezienswaardigheden uit:
. Grote Bazaar met duizenden winkeltjes
. Hagia Sofia museum
. Blauwe moskee
. Galata Bridge en Galata Tower met overweldigend zicht over de stad

Ganse dag gestapt maar met tram naar huis. Weer stikmoe maar van een ander soort.

Dag 5: Bulgarije-Istanbul, 430 km

2010-03-04T21:56:00.009+01:00

De wegen in Bulgarije zijn slecht, heel veel diepe gaten in de weg. Met momenten moet je echt goed uitkijken, te meer omdat we zo zwaar geladen zijn, over het toegelaten gewicht.We zouden niet veel meenemen maar achteraf bekeken hebben we te veel bij. Verkeer gaat wel,geen gevaarlijke chauffeurs. Onderweg wel een dode langs de weg gezien en het leek toch geen ongeval?? Uiteraard zijn we niet gestopt.Dat houd je dan weer even bezig. Vervelen doe ik mij niet achterop. Er is zoveel te zien. Ik vraag me wel af met wat de mensen hier hun brood verdienen. Fabrieken en industrie staan er verlaten bij. Langs de weg stonden hoertjes, dat hadden de mannen natuurlijk allemaal gezien. En in Plovdiv zelf vond je dan de allernieuwste snufjes voor die enkelen die dan wel geld hebben.
Kijken allebei uit naar Turkije. Enkele jaren geleden zijn we hier 5 weken komen rondtouren met de moto en dat was een groot succes. Aan de grens hadden we chance. Op een half uur was alles geregeld. Tegenwoordig gaat alles met de computer. Vorige keer stuurden ze ons van kastje naar de muur. En heel vriendelijk. Christ en Jan kwamen net achter ons maar toen gingen de mannen eten. Zij moesten een uur wachten. Maar dat is hier niks om over op te jagen. Autostrade hier is super. Brede nieuwe wegen en geen kat (of soms toch) op de weg en geen gaten meer. Voor Istanbul komt de smog ons al tegemoet. Dat is een nadeel op de moto, je proeft het in je mond. Op dat moment gaat Jef zijn helm stuk,hij gaat niet meer dicht. Met open helm rijden dus. En dat haat hij!
Hotel Antik ligt pal in het oude stadscentrum. Hier wonen trouwens 16 miljoen mensen!! Allemaal smalle,soms steile steegjes maar Jef rijdt er recht naar toe. Als je dan ziet wat hier allemaal kan en hoe vlug wij ons thuis ergeren aan anderen. Omdat we eerst wilden afladen, stonden we in de weg voor de auto's,camionettes, brommers. Maar geen probleem. Op een gegeven moment zat alles vast,iedereen, allemaal mannen vanaf nu,stonden er op te kijken en dat brengt die speciale sfeer. Er viel nog eens wat te beleven in hun straat. Het gaat er hier zo gemoedelijk aan toe. Heel gezellig! We krijgen een aankomstdrank maar zonder alcohol! Uiteraard gaan we vanavond 'Istanbul by night' beleven.

Dag 4: Servië-Bulgarije, 350 km

2010-03-03T21:48:00.005+01:00

Jef was weer heel vroeg wakker, iets voor 6u. Hij popelt gewoon om te kunnen vertrekken. Voordeel is 'koffie aan bed'. Rob, de organisator en zijn maat Jan rijden vandaag met ons mee. Iedere dag met iemand anders. Hij wil weten welk vlees hij in zijn kuip heeft.
Reis is begonnen! Eerst nog een stukje Servië. Veel plezier is hier toch niet te beleven, het ziet er erg armoedig uit. Overal afval en schamele huizen. Man van hotel zei dat er sinds de jaren 90 nog niet veel veranderd is. Veel problemen!
Grens met Bulgarije is makkelijk, hoewel ze helemaal niet vriendelijk zijn.
Ook in dit land zijn de contrasten groot. Je ziet de sjiekste auto's maar ook paard en kar. Net voor de hoofdstad Sofia, zagen we de mensen uit hun containers komen. Bovenop een schouwtje en een satelliet. 1 stap buiten en ze staan tot hun enkels in de modder. Maar aan de andere kant van de straat is het niet veel mooier; vieze,oude appartementsblokken.
Vanmorgen schitterde de zon meteen maar heel warm is het niet, tot 14°. Op 1300m lag er nog sneeuw,3°. En veel smeurie op de weg. Ze strooien hier geen zout maar zand, nogal gevaarlijk met de moto. Veel lol is er niet aan,soms mikken om op een autospoor te rijden. 3 maart is hier een nationale feestdag. Mensen zijn vrij en gaan vissen, uit eten, naar het park enz.
's Middags valt Rob in panne met zijn Yamaha Ténéree (1989). Er stopt onmiddellijk een Bulgaar bij ons die zijn vriend, een mekanieker,opbelt. Na 1,5u was zijn gelijkrichter of zoiets hersteld. Voor alle zekerheid laat hij een nieuw stuk overkomen naar Ankara. Die moto ziet er uit, niet te geloven dat hij daar mee in Kathmandu geraakt. Maar hij kiest er voor omdat zulke moto's vlugger gerepareerd kunnen worden. Als die nieuwe BMW's in pan vallen met al die electronica, dan kun je het vergeten. Het eten is hier wel overal lekker, van die gewone maar voedzame kost. Onderweg eten we dikke kippesoep met brood, nog geen 4€ voor ons 5. Rob spreekt een aardig mondje Russisch en dat is toch wel een pluspunt. Mensen appreciëren dat natuurlijk.
's Avonds rijden we naar PLOVDIV, een oude stad van 8000 jaar oud, ouder als Bulgarije zelf. Knallend vuurwerk! Je ziet duidelijk de verschillende invloeden in het stadscentrum, ook eerste moskee gezien.
Iedereen ziet er verschrikkelijk moe uit, wat gaat dat na 7 weken zijn?

Dag 3: Hongarije-Serbia 2/3, 600 km

2010-03-02T22:09:00.007+01:00

Vanmorgen vroeg uit Budapest vetrokken. Vandaag wacht ons een lange, saaie weg. Via de autostrade naar Servië. Sommigen rijden nu al binnendoor en komen laat in hotel aan. Omdat het nog zo lang rijden is, kiezen wij er voor om het in het begin rustig te houden. We moeten eerst wat wennen. Niet dat we autostrades leuk vinden, integendeel maar om ons nu al af te matten op de slechte wegen binnendoor? En zo veel is hier niet te zien. Grijs,grauw, hier en daar oude huizen en velden. Mensen beginnen er anders uit te zien. Het enige contact dat we tot nu toe hebben is met de tolbeamten en mannen aan de naftstations. Als ze dan vragen 'Where are you going to?' en wij zeggen 'Nepal', dan zie je ze raar opkijken...Ook wel een rare gedachte.
Grensovergang met Servië ging vlot. Vanavond zitten we in een klein hotel op de berg in NIS. Het is al de 2de keer dat we als eersten aankomen maar voor diegenen die Jef beter kennen, is dit geen verrassing, als eerste weg en als eerste thuis.

Dag 2: Oostenrijk-Hongarije 1/3, 650 km

2010-03-02T20:21:00.008+01:00

Weer geluk met het weer vandaag, mooie blauwe hemel en zon, 17°. Toen indertijd de muur viel, wilden we de omwenteling van dichtbij meemaken en trokken naar Oost-Duitsland, Polen, Tsjechoslovakije en Hongarije. Nu staan we hier 20 jaar later opnieuw maar wat is het allemaal veranderd. In Budapest aangekomen, zijn we direct naar boven naar de citadel gereden om een mooi uitzicht op de stad te hebben, de Donau met de mooie bekende groene brug. De gebouwen zijn zo typisch,mooi! We logeren in een mooi hotel met een eerlijke service. Dat kunnen we niet overal zeggen. Namiddag zijn we voor de eerste keer afgezet. Omdat we over geen Hongaarse forinten beschikten, vroegen we de prijs in Euro’s en daar zagen ze hun kans schoon. En wij zijn dan ook nog zo stom om direct te betalen. Je verwacht je er gewoon niet aan. Voortaan beter opletten.

Naar waar ist?

2010-03-02T18:30:00.000+01:00

Dag 1: Hechtel-Regensburg, 650 km

2010-02-28T19:32:00.008+01:00

Hoewel ik op tijd in bed lag, kon ik de slaap niet vatten. Toen ik dan eindelijk rond 4u in slaap viel, stond Jef iets na 6 langs mijn bed met de vraag of ik met hem naar Kathmandu wilde gaan. En of...
Zoals afgesproken gingen we onmiddellijk naar ten huize Ludo Peeters,waar vrienden en familie op ons aan het wachten waren. Niet te geloven dat zij op een druilige zondagmorgen uit hun bed komen om ons uit te zwaaien. We waren behoorlijk onder de indruk. Broodjes,koffie, voor alles was gezorgd. Heel lief. En bij het wegrijden,gaven de borden van Cas ons de juiste weg aan. Toch nogal ne kerel hè, man van zijn woord. Aan café den Dorpel, bij Hasseltsebaan en aan oprit autostrade stond een groot bord ´HECHTEL-KATHMANDU 13.000km´. Schitterend!
Bij deze willen we dan ook iedereen bedanken die er vanmorgen was. Het was heel zeker hartverwarmend en we zullen er nog vaak aan terug denken.
Eerste 650km zitten er ondertussen op. Makkie! Wie had enkele weken geleden gedacht dat we 17 graden zouden halen. In Bayeren lag wel sneeuw langs de weg maar dat deerde niet. Om 17u aan hotel aangekomen. Ondertussen iedereen begroet en de sfeer zit er goed in. Komt wel in orde. Begin is gemaakt. Morgen naar Hongarije.
Groetjes

bijna gepakt!

2010-02-14T17:13:00.002+01:00

onze route

2010-02-05T13:10:00.001+01:00

http://maps.google.com/maps/ms?ie=UTF8&hl=en&ups=1&jsv=202c&oe=UTF8&msa=0&msid=103217495612491351884.00047ed7fd29076edd50f

aanmaak blog

2010-02-05T12:41:00.000+01:00

Vandaag hulp gekregen van 2 lieve meiskes Sanne en Liese om onze reisblog aan te maken want dat is tot nu toe onbekend terrein voor ons. En het is ook nog van de eerste keer gelukt. Elke keer ben ik toch verrast wat er tegenwoordig allemaal bestaat op dat worldwide web. Vanaf nu kunnen we jullie dus al wat op de hoogte brengen van ons naderend avontuur. Nog juist 23 dagen en we zijn weg. Reiskoorts stijgt want daar komt toch wat bij kijken maar dat maakt het natuurlijk spannend. En een goede voorbereiding maakt de reis al voor een deel geslaagd.

2010-02-05T12:28:00.000+01:00