Dag 24: Yazd-Kerman, 550 km

Vanmorgen even paniek,er stond nl. een olieplek onder Ludo's moto. Net voor hij vertrok,heeft hij speciaal een nieuwe vering gestoken om hier comfortabel te kunnen rijden. Rob belt firma Wilbers op in Duitsland. Daar zeggen ze zolang het witte olie is,geen probleem. Iedereen opgelucht en verder. Ludo,Rob en Jan nemen voor alle zekerheid grote weg. Anderen menen een mooie gele weg gevonden te hebben maar na 100km blijkt het een hele 'bad road' te zijn. Dan maar terugdraaien. Bijgevolg rijden we vandaag 200km extra,of het nog niet genoeg km zijn! Weg is lang,saai en recht door de woestijn. De wind is precies een haardroger tegen je gezicht. Veel dorpen zijn leeg door watersnood. Onderweg reikt een vriendelijk man mij vanuit zijn auto een appelsien aan. Bij een stopplaats komt een moeder met 2 dochters ons kiwi's geven. Opvallend veel jonge mensen volgen hoge uiniversiteitsopleiding maar wat heeft Iran aan al deze knappe koppen als er geen werk voor hen is? En trouwen is ook moeilijk,je hebt eerst een huis,auto en werk nodig.
Hotel 'Govashir' is niet direct the place to be: wc loopt over,badkamer staat blank na het wassen,keihard bed en geen eten. Voor mij was het een off-day!

Nog meer over Yazd

De medeëigenaar van dit 'Silk Road Hotel' is een Nederlander die hier enkele jaren geleden neerstreek en is blijven hangen voor de liefde. Sebastiaan gidst ons vanavond nog door deze prachtige stad, voor mij de mooiste tot nu toe. Duizenden jaren geleden vonden de Iraniërs een vernuft systeem uit om water uit te bergen via ondergrondse kanalen (Qanads) naar de huizen in de dorpen en de velden te laten stromen. We bezoeken het watermuseum. Ook zijn de hoge windtorens,die je boven betere huizen ziet, een voorloper van de hedendaagse airco. Knap verluchtingssysteem!
Yazd is het centrum van het Zoroatrianisme. Daarom bezoeken we ook de 'Towers of silence'. Sinds 40 jaar is het verboden maar voordien wilden de Zoroastrianen niet dat lijken de grond,vuur of lucht zouden bevuilen. Daarom brachten ze die naar een hoge toren waar de gieren ze kwamen oppeuzelen. De beenderen werden dan met een chemicalium opgelost. Boven op deze toren ondergaan we nu een prachtige zonsondergang. En als laatste bezoeken we een traditionele sportclub. Een groepje zwetende mannen in lederen broek staan in een ronde te springen en te dansen, ze gebruiken ook allerlei attributen. Regelmatig draaien ze meerdere malen rond tot ze in een soort trance geraken. Ondertussen zingt een man liederen door een micro en slaat op een traditionele trom, heel vreemd! En voor de pret hebben we Sjef nog op een kameel gezet. Het was weer een mooie en tevens leerrijke dag.

Dag 23: Yazd

VRIJE DAG!!!

Dag 22: Shiraz-Yazd, 450 km

Weer veel te vroeg op,6u30! Een vrije dag is leuk maar het is toch weer fijn om te kunnen vertrekken, onderweg zijn. Dan zie je veel meer en gebeurt er altijd iets onverwachts. Eerste stuk reed makkelijk,hier en daar wat groen,vooral graanvelden waar ze het typisch plat 'naan' brood van maken. Als je het koopt,is het redelijk mals en vochtig maar als je het even in de warme lucht houdt,is het meteen droog en hard,niet meer te eten. Het eten valt hier trouwens hard tegen. Hopelijk eten ze binnenshuis wel lekker want op straat en in de hotels stelt het niet veel voor. Lam,kip,tomaten,komkommer,rijst en brood en dat iedere keer opnieuw.
We zijn de ganse dag samen op weg met de Iraniërs,het lijkt wel een volksverhuizing. Vanmorgen stond het in de stad vol tentjes,heel vreemd. Iedereen wilt naar de stad. Onderweg komen we maar weinig dorpjes tegen. Je kunt hier heel lang rijden zonder een huis tegen te komen. Vandaag weer veel rechte stukken,de banden worden niet optimaal benut. Trouwens, we hebben al meer dan de helft opgereden. Vertokken met 9mm en nu nog geen 4 meer,onrustwekkend!
Namiddag in de woestijn aangekomen. Terug veel wind,overal zand maar wel mooi! Het is alsof je door felle mist rijdt. We zien er ook niet uit,ons motopak kun je onderhand recht zetten.
We zitten nu op een idyllische plek in de woestijnstad Yazd,al 3000 jaar oud en altijd bewoond geweest. Het is een soort back-packersoord,een hippietent,zeg maar, met grote banken,kussens,tapijten en zeilen. Voor het eerst lekker gegeten in Iran:kamelenvlees,aubergines en rijst en lekkere malse dadels met honing. En een fruitbiertje,je hebt ze in alle soorten:ananas,citroen,lemon...maar wel non-alcoholic.

Dag 21: Shiraz

Vandaag hangen we echt de toerist uit. We gaan met busje naar PERSEPOLIS, ruïne van een paleis maar er is niet veel van overgebleven en de restauratie is ook niet zo goed.Toch de moeite voor de sfeer. Shiraz is de stad van de dichters o.a. Hafez. Mensen zijn gek van hem. Aan zijn mausolueum stond een man wat gedichten voor te lezen en te zingen. Mensen rond het graf deden mee,ook kinderen. Blijkbaar leren ze die allemaal van buiten. Al heel veel parken gezien. Mensen zetten er hun tentje op en zitten gezellig bij elkaar. Op klein vuurtje wordt wat gekookt. Ik wilde er meteen bij gaan zitten. Het valt me weer op dat wij thuis altijd zoveel willen of nodig hebben. Hier is familie het belangrijkste,bij elkaar zijn!
Nieuw kleedje en sjaal gekocht tegen de hitte en vandaag vond ik het zelfs functioneel, geen verbrande schouders of benen meer.Je wordt het echt gewoon,bij sommige vrouwen vind ik het zelfs mooi en heeft het iets sensueels. Meisjes dragen vanaf 9 jaar een hoofddoekje. Dat is ook de huwbare leeftijd,is de laatste jaren verlaagd.
Vooral jonge mensen zijn vriendelijk tegen ons. En vaders komen fier met hun dochtertjes naar ons toe zodat ze eens Frans of Engels kunnen praten. Veel kinderen nemen ze niet meer, 2 tot 3 vinden ze genoeg.
Opvallend minder moskeeën dan in Turkije. Ze vallen niet zo op,hebben wel een mooie koepel, meestal turkooise, en kleine minaretten. Er wordt ook niet zo opgeroepen voor het gebed. Vrouwen bidden meestal thuis en in de moskee gaat het er gemoedelijker aan toe,kinderen mogen rondlopen en spelen.
In vgl. met begin,voel ik me hier helemaal niet onveilig. We krijgen thuis toch veel foutieve info via de media. Zo lopen mannen en vrouwen wel gemengd en mogen vrouwen wel auto rijden. We worden niet meer gecontroleerd,ze kennen nu waarschijnlijk onze onschuldige bedoeling. Toen we 2de avond in hotel na het eten werden opgewacht door geheime politie,sloeg mijn goesting toch over. Maar 5 dagen voor Nieuwjaar houden mensen graag het vuurfeest maar dat is dit jaar verboden. Oproerpoltie stond klaar om alles onder controle te houden. Ze wilden absoluut niet dat wij hiervan iets filmden, vandaar! Oudejaar vieren ze niet maar morgen zal het overal feest zijn.
Ondertussen, enkele minuten na 9u (we zijn ondertussen 2,5u later)is het Nieuwjaar (Norooz). Heel vreemd. We staan in het hotel,mensen kussen mekaar rustig en we krijgen 1 droog koekje. Ze hebben 3 kalenders: die van Iran (jaar 1389 na Mohammed), de islamitische maankalender en de Westerse kalender.

Dag 20; Esfahan-Shiraz, 500 km

Om niet in de drukte te zitten, zijn we om 7u30 de stad uitgereden. Vrijdag is hier een vrije dag. Vrije dag gisteren heeft iedereen goed gedaan gisteren. Conflict rond way-points is met Rob uitgepraat.
Jef en ik hebben besloten om hier niet meer alleen te rijden. We hebben dat dinsdag gedaan en dat was niet zo goed meegevallen. Er is overal politiecontrole en omdat de wegen zo goed zijn, reed Jef ietsjes te hard. Natuurlijk hield de politie ons aan. Sleutels werden onmiddellijk afgenomen en hij grommelde van alles in het Farsi maar het klonk in ieder geval niet goed. We verstonden er echt niks van en hij kende geen woord Engels. Uiteindelijk kwam het er op neer dat we hem geld moesten geven. Gelukkig kwamen we er met 5€ van af en Jef had duidelijk zijn lesje geleerd. Toen we daarna aan een naftstation wilde betalen, nam de toch wat rare kerel meer geld dan nodig was uit Jef zijn zakken. We moesten met hem naar binnen voor thee maar het voelde niet fijn aan. Hij deed direct de deur achter ons dicht wat anders niet de gewoonte is. We maakten ons vlug uit de voeten,zeker toen hij ook nog over drugs en whisky begon. De volgende dag hebben ze ons echter ook in groep aangehouden en moesten we mee naar het politiekantoor. Acter ons ging de poort dicht. Op dat moment voelt het echt ongemakkelijk aan maar weer stelde het niks voor. We mochten gaan. Soms is het alleen maar wat machtsvertoon. Maar sindsdien houdt Jef zich toch netjes aan de snelheid en maar beter zo.
Landschap wordt maar mooier en mooier: woestijnrotsen,afgewisseld met zandduinen en veel zon. Net zoals vele Iranezen doen op hun vrije dag, hebben we onder een boom gepicknickt. Heel gezellig was dat tot er jonge gastjes met hun brommerkes aangereden kwamen. Ene ging heel arrogant tussen ons in zitten en vroeg eten en water. Hij was niet ouder dan 17 jaar maar we weten ondertussen dat zulke jongeren bij de burgerbrigade ingeschakeld worden. Dus best niet tegenspreken en doen wat ze vragen. Ook weer een raar idee dat iedereen zweeg voor zo een jonge kerel. Maar zijn gezicht sprak boekdelen. Dit zijn maar een paar vervelende voorvallekes. Over het algemeem is iedereen hier supervriendelijk en heel behulpzaam. Ze heten ons allemaal welkom in hun land:'Hello,welcome in Iran'. Ze weten dat Iran niet zo een goede reputatie heeft in het buitenland.
Morgen probeer ik wat foto's te verzenden en sorry voor de fouten maar dat is hier een vreemd klavier. Nu weten we wat het is om analfabeet te zijn. Mensen spreken bijna geen andere taal, alles staat in het Arabisch geschreven. Gelukkig staat hier en daar de plaatsnaam ook in het Engels, vooral de grote steden.

En voor de fans van Ludo; het gaat heel goed met hem. Hij past zich vlot aan en heeft er zin in. Ik heb hem al enkele keren gevraagd om iets te schrijven maar dat komt er niet van,gene tijd!

Dag 19: Esfehan

VRIJE DAG!!!

Het was de laatste dagen een beetje balen omdat ik niet kon mailen of bellen. Ze willen niet dat het volk te veel met internet bezig is en daarom is er niet altijd verbinding. Ik snap niet dat de mensen dit allemaal blijven slikken.
Ook enige spanning in de groep over het zoeken van de hotels. We hebben way-points op voorhand gekregen maar dat is nog maar 1x gelukt. Gevolg: 3u rondrijden in een miljoenenstad. Gisterenavond zat het verkeer hier propvol. De motors liepen heet en de rijders kregen pijn aan hun pols omdat ze constant hun koppeling moesten inknijpen. Mensen zijn zo uitgelaten en willen Nieuwjaar vieren, ze zijn 5 dagen vrij. School 14 dagen. Het is ze gegund maar wij schieten er niet mee op.

Esfehan is een wondermooie Perzische stad, in de stijl van sprookjes van 1000 en 1 nacht.
Vanavond hebben we een afspraak met een Nederlandse vrouw die met een Iranees getrouwd is. Dan kunnen we al onze vragen eens op haar afvuren en dat zijn er veel.