Dag 31: Sukkur-Multan, 450 km

Vandaag rijden we door een vruchtbare streek,gelukkig maar voor de mensen.Provincie PUNJAB. Rijst-en graanvelden,bananen,suikerriet en heb zelfs koreander geroken. Escorte is er ook weer bij. Gisteren heeft Rob het serieus met hen aan de stok gehad 'Leave us alone,go and protect your own people,we don't need protection!' Maar toch stonden ze hier vanochtend stipt om 8u aan hotel. Op deze manier kunnen we ons zin niet doen. Onze band blijft gelukkig hard. Gisterenavond stelden we net voor het slapen gaan vast dat hij terug plat was.Winkels waren gesloten maar toch 2 jongens gevonden die met hun brommertje naar een bandenmaker wilden rijden.Ze hebben er een binnenband in gestopt. Nu mag hij dus zeker niet meer kapot gaan onderweg. Ludo zijn vering is in India aangekomen maar nu aanvaardt het hotel het pakje niet. Dat moet dan weer geregeld worden. Hij zal blij zijn want met momenten ziet hij toch zijne pere. Het moeilijkste stuk hebben we gelukkig wel gehad.

Dag 30: Quetta- Sukkur, 380 km

Temperatuur stijgt vlug naar 41°,moordend op de motor. En weer escorte maar we worden dat kotsbeu,ze rijden veel te traag en stoppen te veel om ons nog maar eens voor de zoveelste keer na te tellen. Na herhaaldelijke pogingen om te ontsnappen,lukt het ons even tot er een pick-up dwars op de weg staat. Rob is boos en rijdt er langs af,sommigen kunnen volgen. Ons lukt het niet en krijgen ook nog kapotte band. Onmiddellijk staat heel het dorp bij ons. Alleen mannen en veel jongens! Meer dan de helft van de bevolking is jonger dan 25 jaar. Naar mijn mening heeft Pak. vrouw het niet beter als de Iraanse. Ze worden weggestopt in hun donkere lemen hutten of tenten,ofwel staan ze te werken in de bloedhete zon op de velden. Ik probeer contact te zoeken maar ze zijn schuw en jagen me weg. Het is heel moeilijk om alle indrukken en vooral de geuren weer te geven maar ik doe een poging. Wat zit er zoal op de weg: kleine taxi-brommerkes (3 wielers) die overal tussendoor wriemelen,ezel met overladen kar,traktoren met grote luidsprekers waar plaatselijke muziek uit weergalmt, bussen die op het dak ook mensen laden,heel veel toyota-pick-ups,overstekende koeien,geiten en zeker niet vergeten, de prachtige vrachtwagens, kunstwerkjes zijn het,de ene nog gekker dan de andere. Ze zijn rondom beslagen met beschilderd blik,lampjes,molentjes,slingers,belletjes en kettingkjes die dan eindeloos klingelen. Ook binnenin ziet het er fraai uit,ze kunnen amper door hun venster kijken,monumenten zijn het! En heel hoog geladen,tot 6m. En evenzeer trotseren ze de soms toch wel moeilijke wegen en halen ze mekaar in op een tweebaansweg. In principe wordt er links gereden maar rechts mag ook. En we rijden zo hard als we kunnen en steken ons hand op bij een controlepost.
In de dorpjes heeft iedereen zijn bedrijvigheid,heel druk en je kunt niet alles vatten. Allemaal kleine stalletjes langs mekaar,meestal winkeltjes en werkplaatsen.Af en toe zie ik ook iemand langs de straat op zijn bed liggen. En dan al die kinderen,het zijn juist mieren die overal uitkruipen. Het begint met ene en na 5min staan er wel 30 maar allemaal even lief. Ze moeten wel want anders pakt de politie hen met harde hand aan.

Dag 29: Baldandin-Quetta,330 km

Vandaag moeilijkste rit! Heel veel slechte weg, grevel. Af en toe is er asfalt. Veel wegenwerkers,op hun hurken zitten ze met een hamer dikke keien kapot te kappen en dat bij 32°. Rijden voortdurend onder escorte,dan een brommer met gewapende man achterop,dan springt er iemand bij ons achterop,dan pick-up. Omdat de weg zo slecht is,ga ik even achter in pick-up van politie zitten waar ik nog meer stof opvang maar voor Jef is het iets makkelijker rijden. Rijders hebben het zwaar vandaag en zeker Ludo. Het blijft gelukkig bij kleine incidenten: moto’s die omvallen, een lekke band en een koffer die afgereden wordt. We zijn Quetta binnen gereden met heel veel machtsvertoon. Pick-ups met bewapende soldaten en met sirene op. Dit is overdreven! Rond ons hotel,wat er vervallen bijligt, is een grote omheining en is ook bewaakt. Wij mogen weer niet naar buiten. Pakistan is dus echt geen vakantieland.

Dag 28: Pakistan-border-Dalbandin, 300 km

Stipt 8u zijn we aan de grens en onze man is er ook. Er loopt heel veel volk rond maar slechts enkelen hebben werk, 1 computer, 1 telefoon. 2 bedienden nemen Marie-Louise en mij mee naar hun kantoor. Ik mag mijn sjaal af doen ‘You’re free here!’,ze leren ons een paar woordjes URDI. Ze zijn heel vriendelijk en doen hun best maar het duurt toch nog tot 13u30 vooraleer we klaar zijn. We zijn nu 4u later met thuis. Altijd leuk om in een nieuw land binnen te rijden. Rijden met escorte. Valt meteen op dat politie hier minder formeel is. Pas na 130km is er het eerste dorpje waar we vandaag voor het eerst fris drinken en koeken kopen. Mensen staren ons aan,blijkt typisch te zijn. Ze staan voor je, zeggen en vragen niets,kijken alleen maar. Mannen dragen allemaal dezelfde pofbroek en lang hemd,politie ook. En waar zijn de vrouwen? We hebben er nog geen 1 gezien. Er is 1 grote weg die redelijk goed is en overal woestijn met de eerste kamelen. Dalbandin is een echte woestijnstad die leeft. Spijtig dat we niet de straat om mogen. Bewaking gaat geen 5m van ons af. We eten onze eerste ‘chicken-curry’,heerlijk! ’s Avonds komt er een officier met ons praten. Hij vertelde over de vele problemen van zijn land. We zitten in provincie BALOCHISTAN en die strijden voor hun onafhankelijkheid,vandaar al die bescherming. Pakistan is een heel arm land en de regering heeft het heel moeilijk om alle interne conflicten in te dijken. Er komen nauwelijks toeristen. Politie zegt voortdurend zelf dat het ‘very dangerous’ is. Nochtans voelen we ons helemaal niet onveilig.

Dag 27: Zahedan-Pakistan-border, 80 Km

Onder escorte rijden we tegen 70km/u naar de grens en 4x gestopt. Ik geniet nog even van de laatste km in Iran. Nog vlug wat foto’s van de posters die in heel Iran hangen,die van Khomeini en Khamenei en de martelaren van oorlog met Irak. Bij het binnenrijden van ieder dorp zie je ze, meestal jonge mannen op oude foto’s,net voor ze gesneuveld zijn. Aan de grens hebben we brute pech, de man die onze carnet de passage moet afstempelen aan Iraanse grens is er niet en Pakistaanse grens is ook dicht. Niemand reageert op onze aanwezigheid. Er wordt gewoon meegedeeld dat we morgen om 8u moeten terugkomen en dat we buiten kunnen slapen,meer niet. Hoe? Moeten we nu niet beschermd worden,raar! Nadat we ons daar al bij neergelegd hadden, was Rob in de buurt op verkenning gegaan en enkele kamers gevonden. Een soort hotel voor truckers op de grens. Ik weet niet of je je daar iets bij kunt voorstellen maar we hebben onderdak. Verveling slaat toe, het is nog maar 2u in de namiddag en buiten is het te heet (32°). Gelukkig kruisen we een jong Engels koppel die met de motor van andere kant komen. Ze zullen in totaal 9 maanden onderweg zijn. Ze hebben leuke verhalen en foto’s. Er zit niets anders op dan ons te schikken in de situatie, ‘part of the adventure’.

Dag 26:Bam-Zahedan, 350 km

Bewaking heeft vannacht op bank geslapen. Vandaag laten ze ons geen minuut alleen,ganse dag politie- of legerescorte. Onlangs is hier een belangrijk kopstuk van drugsbende opgepakt en represailles zijn niet uitgesloten,vandaar… Om de 40km moeten we stoppen en worden we aan volgende patrouille overgeleverd maar dat is een hele ceremonie:begeleiders tekenen papieren af en geven zo hun verantwoordelijkheid over ons af, paspoorten worden opnieuw opgevraagd,nummerplaten opnieuw gecontroleerd. Kennen zij dan een verdwijntruc die wij niet kennen? Telkens in volle zon en zonder koel water of eten. Zij hebben totaal geen haast want dit is eens iets anders. Vreemd hoe snel je aan iets went, sommige onder hen hebben gevlekt legerpak aan,typische sjaal rond hun hoofd zodat je alleen hun ogen ziet en een kalashnikov op de schouder maar heel vriendelijk en stiekem trekken ze foto’s van ons met de gsm. Wij mogen dat niet. Toen ik net een mooie foto gemaakt had,kwam de chef boos naar mij toe en beval mij het te ‘deleaten’. Toch mooi niet! We doen op deze manier ganse dag over deze korte afstand maar dat geeft eigenlijk niet want in het hotel mogen we toch niet buiten,wordt lange avond. Het gekke is dat we ons hier helemaal niet onveilig voelen maar het is een deel van hun gastvrijheid,ons veilig over de grens brengen!
Veel bewondering voor Ludo die verder met ons mee hobbelt! Nieuwe vering wordt opgestuurd naar Amritsar, heeft wel heel veel moeite gekost. Hij moet zich nog een week trachten te beredderen.

Dag 25: Kerman-Bam, 230 km

Heel slecht nieuws!!! Vering van Ludo is dus toch stuk,weer een grote plek olie onder moto. Hij kan er wel mee rijden maar de vering dempt niet meer. Bijgevolg gaat hij de hele tijd op en neer en na een kuil deint hij nog meters verder na. Zijn maag slaat er van om. Gelukkig is het maar een korte rit vandaag en ondertussen zoeken we naar een oplossing. Er zijn 2 opties: ofwel wordt de vering naar India opgestuurd,ofwel brengt iemand ze tot hier. De 2 pistes worden bekeken. Rob sluit de eerste onmiddellijk uit,niet haalbaar volgens hem maar zo vlug geven we het nog niet op. Solidariteit in groep is nu groot maar wat als het er op aan komt? Straks moet de caravan toch verder en liefst met Ludo...Het is nu ook niet de ideale plek om dit aan de hand te hebben.
Iran verandert op één dag. Mensen worden donkerder en kleiner en gaan anders gekleed. Veel meer controleposten voor hen onderweg,ons laten ze na een vriendelijke begroeting gaan. In Iran is veel druggebruik,vooral aan de grens met Pakistan.De drugdealers leven er in conflict met de douaniers.
Aangekomen bij 'Akbar's guesthouse',heel 'basic'! BAM is 5 jaar geleden getroffen door een aardbeving waarbij helft van populatie gestorven is (45.000). We bezoeken de getroffen stad,best akelig. Unesco is bezig met heropbouw. We krijgen hier constant bewaking. Tijdens wandeling rijdt auto achter ons. Een dronken man vraagt ons om geld. Onze bodyguards pakken hem vast en wordt hardhands in hun auto geduwd. Moet dit nu echt?