Dag 16: Dogubayazit-Tabriz (Iran), 350 km

Vannacht gelukkig geen schokken meer maar wel de imam die ons om 4u15 wakker maakte.
We verlaten Turkije waar we 10 mooie dagen beleefd hebben. Eindelijk naar Iran, het land van de Allatoya's en Khomeini's. En ook eindelijk iets nieuws want tot hier was het voor ons bekend.
Vroeg naar de grens gegaan (8u15) voor in het geval het heel lang zou duren maar het viel wel mee. Op net geen 3u waren we er door. Onmiddellijk bij de grens stond er ons al een fixer op te wachten. Dat is een regelaar die je helpt maar die je ook moet betalen natuurlijk maar het maakt het wel gemakkelijker. Hij spreekt Engels. Onze paspoorten en carnet de passage worden een tiental keren gecontroleerd door telkens andere mensen. Ik vond het heel lastig om voor de eerste keer mijn hoofddoek om te doen. Ik stelde het wat uit tot een politieagent mij gebood om het te doen 'You wear your scarf from now'. Ok, dan doe ik het maar. Een vrouw zag mij onwennig bezig en kwam me direct helpen. Ze bood mij haar mooie sjaal aan, die ik gretig in ontvangst nam. Acteraf bekeken had ik die misschien moeten weigeren want in Iran bieden ze je alles 3x aan en de derde keer mag je pas iets aannemen. Dat geldt ook voor uitnodigingen.
Vanaf nu moet ik mij anders gaan gedragen. Geen mannen aanspreken, alleen antwoorden als zij mij iets vragen. En overal en altijd een sjaal en los kleed dragen.

Dag 15: Dogubayazit

Vannacht is hier een aardbeving geweest, 3.8. DAT WAS EVEN SCHRIKKEN!!! Ik lag net in mijn bed maar daar was ik vlug uit. Terwijl ik mijn hoofd door het raam stak, riep Rob, die een verdieping hoger zat, heel nuchter 'Ja jongens, dit is een aardbeving'. Wij zijn naar buiten gelopen en daar stonden alle mensen op straat, ze wikkelden kindjes in een deken, stoelen werden buiten gezet, auto's reden weg, honden dwaalden door de straat. En er ging ook heel veel vuurwerk af, weten niet of dat er iets mee te maken heeft. Na een tijdje riep onze hotelier Mustapfa ons terug binnen 'go sleep'. Na een uurtje werd het terug rustig op straat. Ik heb echt schrik gehad en heb geen oog meer dicht gedaan. Tijdens de dag heb ik gezien hoe ze hier bouwen... Ik lag op de volgende schok te wachten maar die kwam er gelukkig niet. Vanmorgen was alles weer normaal, mensen zijn het hier gewoon om met die dreiging te leven. Het is een heel enge ervaring.

VRIJE DAG!!!
We gaan hier het 'Ishak Pasa kasteel' bezoeken. De moto's wassen om morgen Iran binnen te rijden, nog wat rondneuzen en lekker eten. Gelukkig hebben we hier een net restaurant gevonden. En dan nog mijn 'burka' klaarleggen...

Dag 14: Erzurum-Dogubayazit, 270 km

Eerst willen we toch wel kwijt dat we de reacties heel leuk vinden. Daar kijken we ook naar uit! Maar hoe graag we ook op iedere reactie zouden willen reageren, daar hebben we de tijd niet voor. Ik heb met mezelf een afspraak moeten maken om niet meer dan een bepaalde tijd per dag aan mijn PC te besteden. Vrije tijd is zo schaars en dan wil ik zo veel dingen doen maar als ik eens met dit ding begin, vliegt de tijd. En hopelijk zijn jullie het er met ons over eens dat dit niet onze vrije tijd mag gaan domineren. Met deze bedankt voor alle reacties...
Omdat ik gisteren lange tijd gespannen op moto heb gezeten,was ik vanmorgen nogal stijf. Ik begin de kilometers te voelen, ondertussen zitten we al boven de 5.000!
Saai recht stuk vandaag, ééntonig, steppegebied. Het is ook minder druk bewoond. Oost-Turkije is arm en enorm achtergesteld, geen industrie, geen toerisme, weinig toekomst. De armoedige lemen huizen zeggen genoeg. Mensen kijken meer bedrukt en hebben niet meer van die glimmende ogen. Ze zijn bezig met te 'over'leven. Ik heb gepraat met een man die lang in Parijs gewoond heeft maar is moeten terugkomen. Er zijn heel veel problemen hier, op alle gebied. Het is gewoon een vicieuze cirkel. Blijkbaar stroomt het geld niet door naar deze uithoek. Jongeren hebben totaal geen toekomst en willen naar het buitenland of naat steden zoals Istanbul. Vele dorpen liggen er ook verlaten bij, alles dicht, heel akelig. Daarbij komt nog dat het hier een heel guur klimaat is, hoog en koud. Heel goed te begrijpen dat mensen hier miscontent worden en gaan rebelleren. Het voelt ook onrechtvaardig aan als je vgl. met het Westen.
In Dogubayazit kom je op een andere planeet terecht, niet te beschrijven. Als je dit zou zien, verklaar je ons zot om hier vrijwillig naar toe te komen. Het is gewoon een zootje. Ook ons hotel is al van een heel andere klasse, het wordt meer behelpen met wat je hebt en creatief zijn!

Ludo is vandaag met Sjef en Jos gaan rijden. Dat zijn de mannen die graag off-road rijden. Ook zij hebben vandaag kennis gemaakt met de politie maar hadden minder geluk. Elk een proces voor te snel rijden aan hun broek. Turkije is een burocratisch land, dat betekent veel papperassen. Ze moeten naar een belastingkantoor gaan maar morgen is dat niet open, zondag! Dat betekent dat zij maandagmorgen later kunnen vertrekken en dat is sneu voor hen, rest rijdt samen naar de Iraneese grens.

Dag 13: Malatya-Erzurum, 430 km

Weer vroeg op. Bijna iedere dag hetzelfde stramien: voor 7u op, klaarmaken, ontbijten en tegen half 9 weg. Het is hier de streek van abricozen, boompjes staan in bloei, eerste bloesems, velden vol. Langzaamaan beginnen de mensen hun velden te bewerken. En weer veel schapenherders. Maar in de dorpen stikt het van rondhangende mannen, altijd in donker kostuum. Het valt ook op dat ze vaak nootjes aan het oppeuzelen zijn. Die vind je hier eindeloos aan de talrijke fruit-en groentenkraampjes. Toen we even stopten om op de anderen te wachten, kwam er meteen een man naar ons toe en nodigde ons uit voor çay. Heel lage krukjes werden onder ons geschoven. Ze begrijpen echt niet dat we ook eens willen staan. Het bleek de burgemeester te zijn. Man sprak wat Duits, was ook al in Luik geweest. Zulke stop duurt vlug een uur. En vanmiddag was het nog erger. Toen we opnieuw in een klein stadje stopten, stonden er op een wip meer dan 50 mannen bij ons. Weer çay! Ook wordt er altijd een voornaam man bijgehaald die ons dan officieel welkom heet. Van de week stelde er zich ene voor met 'I'm minister'. 'Oh?' Opeens kwam politie met sirene aangereden. Zij kwamen kijken wat er aan de hand was. Ze hielden de weg vrij zodat we rustig konden vertrekken. Al die aandacht, we zullen thuis moeten afkicken!
Maar in gans Turkije is de politie onze vriend. Ze wuiven al van ver. Behalve als je te snel rijdt, zoals Leentje en Theo, die ieder 100€ moesten betalen. Ze kregen wel wat korting. Ze lachen niet met hardrijders.
We passeren Bingöl, waar van de week die aardbeving is geweest. Niks van gemerkt. We vermoeden dat het ergens in de bergen moet geweest zijn. Het leven gaat er gewoon door. Eergisterennacht hebben 2 reisgenoten het ook voelen beven. Het landschap is hier ruw en rotsachtig, geen bomen! We gaan tot 2.300m. De laatste 100km waren heel spannend, modder en gravel. Voor sommigen is het de eerste keer off-road rijden. Chapeau voor Leentje, die ook met een GS1200 rijdt. Ze komt er met slechts 1 valpartij van af. Voor de duozitter is dit vreselijk. Je verwacht je constant aan een schuifpartij en hebt daar totaal geen controle over, gewoon afwachten. Toen we eindelijk in het hotel aankwamen, zagen we er als echte crossers uit. Leentje gaat met pak en botten aan de douche in. Tijdens het laatste stuk was het leger opvallend aanwezig. Vermoedelijk heeft het hier met de Koerden te maken.
Toch ook even mijn minder fijne ervaring vermelden. Toen ik vanmiddag in een soort koffiehuis naar het toilet ging, volgde mij een klein vuil mannetje, hij kon niet spreken. Hij wees mij waar ik moest zijn, het licht was kapot en de deur ging niet dicht. Omdat ik dringend moest, stuurde ik hem weg maar kwam telkens terug kijken. Opeens staat hij bij mij in het toilet zijn handen te wassen. Ik vlucht naar buiten maar dan trekt hij mij naar een kot en doet obscene gebaren. Toen werd het mij erg duidelijk. Ik trok me van hem af en liep terug naar boven. Achteraf zag ik dat er iets scheelde met die man maar was er even niet goed van.
Erzurum is een vieze vuile stad, de koudste plek van Turkije. Ik heb voor het eerst het gevoel dat we op den vreemde zitten. Alles is anders. Ook de mensen zien er weer anders uit.

Dag 12: Malatya

Vrije dag!!! En toch gaat Jef rijden, samen met nog enkele mannen en Marie-Louise. Ze willen naar de befaamde berg 'Nemrut Dagi' (2200m) gaan, de berg met die grote koppen. Ook alweer na een aardbeving van hun troon gevallen maar ze zijn er nog. Heel bekend voor Turkije. Het is 89Km rijden maar dat hebben ze er voor over. Toch tevergeefs, blijkt nu dat er te veel sneeuw ligt, ze kunnen niet naar boven. 10km voor de top is de weg versperd. Wat een teleurstelling! Ze hadden het 's morgens wel in het hotel verteld maar je kent Jef, die moet het eerst zelf zien. Dan maar terug maar ze hebben wel hun kilometers voor vandaag en het was een mooie trip.
Ik heb het vandaag rustig gehouden. Heel rustig ontbeten met Rob en Jan, wat bijgeschreven en namiddag met de andere dames gezwommen, sauna en hamam.
Vanavond met dolmus (klein busje) naar de stad. Er waren 13 zitplaatsen en de gang stond al goed vol. En daar stapten wij nog met elf op. De jonge enthousiaste chauffeur gebood de Turken om voor ons op te staan en dat deden ze ook. Beschamend! Het kostte 1TL (0,5€/p). Het geld wordt van achter naar voor in de bus doorgegeven. Hij zette ons voor de deur van ons hotel af. We hebben weer een fijne avond gehad. Je ziet de groep groeien. In het begin tastte iedereen mekaar wat af maar ondertussen heeft iedereen zijn plaatsje gevonden. Het valt op dat we veel samen doen,behalve Rob en Jan. Maar geen erg, iedereen beleeft deze reis op zijn manier en iedereen heeft zijn eigen doel. Dat van mij is eens een keer goed slapen.

Dag 11: Cappadocia-Malatya, 510 km

Hoe mooi en knus ons 'cave-hotel' ook is, we moeten verder. Tot nu toe het beste hotel. Een kamer in een grot met zithoek van kussens en authentieke spulletjes. Reinhilde, jij zou er weg van zijn, helemaal in kasjbah stijl.
We verlaten met een voortdurend zicht op de besneeuwde 'Erciyes' vulkaan het mooie Cappadocia. Het weer zit weer mee (tot 18°), nog maar 1 regendag gehad. We hebben hopelijk onze warme spullen definitief opgeruimd. We rijden door een adembenemend berglandschap en passeren kleine dorpjes. Als we stoppen, staan er meteen mensen rondom ons. Het hoort er op den duur gewoon bij: merhaba (hallo), handen schudden, thee drinken, wat proberen te praten en verder...Ik krijg het gewoon niet allemaal gezien. De kinderen zijn zo schattig, maar ook de oude mannen die zo een getekende kop hebben. In het dorp hangen de mannen bij elkaar rond, sommigen zitten op een kei, anderen op hun hurken, een klein bankje of appelsienenkist. Waar praten ze over? De vrouwen moet je zoeken achter de hoek van het huis. Zij zitten bij elkaar te haken, te naaien of met de kinderen te spelen maar ze zitten nooit samen. Vanmiddag stopten we in een dorpje om wat eten te kopen en er stonden heel veel mannen. Onmiddellijk werd er een tafel naar buiten gesleurd en gedekt zodat we rustig konden eten. En voor thee, cay schrijven ze het eigenlijk, werd ook gezorgd, zoveel als we wilden. Opeens zegt Christ, de editor, 'ik wil alle mannen samen op de foto!'. Eerst was er wat geroezemoes maar langzamerhand kwamen ze bij mekaar voor een groepsfoto. Schitterend. Ik zie het thuis echt niet gebeuren.
Het is leuk om in de bergen rond te rijden maar je moet de tijd in de gaten houden. Hier wil je echt niet in het donker rijden.Maar er gebeurt wel altijd wat onderweg. Ofwel moet er getankt worden, ofwel zijn we iemand kwijt, er laat iemand zijn moto vallen of bespuit hem met benzine zodat er meteen een stukje scherm afspringt, plaspauze enz. Ik kijk graag rond. Het valt op dat het leven zich langs de weg afspeelt. Er lopen constant mensen op en aan en altijd dragen ze volle plastic zakjes bij hen. Iedereen, ook de vrouwen steken hun hand op en lachen ons toe. Was bijna vergeten hoe vriendelijk de Turken zijn.
Omdat we in de voormiddag wat getreuzeld hadden, moesten we om 15u30 nog 200Km rijden. Dan maar vooruit. Maar 2u later werd het koud, we stopten om wat bij aan te trekken en hup, weeral toeschouwers. Een blinde man bood ons thee aan. Nu zaten we met een dilemma, ofwel doorrijden of in het donker aankomen. Uiteindelijk zijn we bezweken voor de gastvrijheid. Bijgevolg kwamen we pas om half 8 in het hotel aan, wat veel te laat is. We hebben een uur moeten zoeken. Als je de weg vraagt, krijg je iedere keer een ander antwoord. Het was een lange, vermoeiende maar prachtige dag.

Dag10: Cappadocia

VRIJE DAG!!!
We hebben een lange wandeling gemaakt in deze toch wel bijzondere omgeving. Een vulkaanuitbarsting heeft voor dit feeërieke landschap gezorgd. Het komt alleen hier voor. Ik kon en gisteren en vandaag niet voor foto's zorgen. Ze geraken er gewoon niet door. Morgen in ander hotel probeer ik opnieuw.
Toen we 5 jaar geleden ook hier waren, hadden we verschillende contacten gelegd. Voor ons vertrek hebben we enkele foto's ontwikkeld. Vandaag hebben we die mensen terug opgezocht en hun die foto's gegeven. Niet dat ze ons zouden herkennen maar gewoon voor de lol. Natuurlijk kregen we chai en zelfs een kadootje. Opnieuw werden er foto's gemaakt maar of we hier nog gaan terug komen...inshallah!